Centraal Azie

10-mei 2010: Even Apeldoorn bellen

En zo begon de eerste dag van de 6 weekse trip naar centraal Azie, niet omdat er een schade te melden valt maar omdat de groene kaart zou verlopen van de BMW tijdens de vakantie en ik nog geen nieuwe had. Ik was van plan om met een XT600 te gaan maar die gaf teveel problemen met de ontsteking dus besloot 2 dagen geleden om de BMW te pakken, voor de XT had ik alles klaar liggen maar voor de BMW niet. Dus de verzekeraar bellen voor een oplossing, we sturen wel een nieuwe! OK dat is natuurlijk prima maar ik ga over een uur rijden.... kan ik hem ophalen in Apeldoorn? geen probleem we leggen hem klaar.
En zo begon de reis, eerst nog langs Arjan Brouwer om de banden om te wisselen van de XT voor een nieuwe achterband voor de BMW en dan langs het hoofkantoor van Centraal Beheer waar de groenekaart inderdaad klaar lag bij de receptie. Zo ging ik uiteindelijk pas rond half drie de grens over om dan door te rijden tot zonsondergang, wanneer het donker begint te worden bereik ik een klein dorpje in de buurt van Dresden met ca 830Km op de teller. Na enig zoeken vind ik een Pension dat open was, ondertussen zijn er wat problemen met los trillende boutjes van de zijkoffers...er moet toch af en toe gesleuteld worden en zo zit ik vandaag op op vier sleutelmomenten inclusief de geplande bandenwissel. Een ander probleem was het plotseling in het rood lopen van de temperatuur, dat lag dus gelukkigig aan de meter zelf en na wat gerommel met draadjes deed ie het weer. Na afloop nog even een lekker biertje nemen en dan gaan slapen, was het vermoeiend? vond ik eigenlijk wel meevallen.

11-mei 2010: Asfalt vreten in Polen

vanmorgen rond een uur of 9.00 weer op de autobahn na wat onderhoud aan de motor en het bagage systeem, kreeg nog spontaan hulp van een Duitse motorrijder voor wat beter montagemateriaal voor het bagagerek. Met name de hele dikke ringen waren welkom omdat de montage gaten in het frame wat ruim waren en de bevestiging erdoorheen dreigde te wurmen, dit is niet volgend de TUV.
Verder wat vloeistoffen nagelopen en bijgevuld en dan weer op weg, de rit ging verder probleemloos. In totaal zo'n 800Km door gekacheld tot zonsondergang (en die is vroeg hier!), een hotel vinden dat niet volgeboekt is valt nog niet mee maar na 4 pogingen was het toch raak. Onderweg nog even langs geweest bij het Hotel van vorig jaar en daar wat gegeten, Dorota (beheerster van het Hotel) herkende mij nog van de vorige keer dus dat was wel leuk. Daarna nog zo'n 200Km doorgereden om een plek te vinden vlak voor de grens met Oekraine

12-mei 2011: Ukranian ways

De song van de engelse band Renaissance blijft maar in mijn kop hangen als ik rond een uur of acht de weg op ga, eerst nog even een stad door worstelen die ik voor het gemak Korsakov noem en dan sta ik voor de grens van oekarine. Dit kost dik een uur om er door te komen want het was druk, hier ontmoet ik een drietal Deense motorrijders waarmee we wat ervaringen uitwisselen.
Dit keer was de Poolse of EU kant ook een kriem om door te komen, daarna nog de gebruikelijke Sovjet procedures en de pret is kompleet. Er stonden ook een aantal zijspannen bij de grens, vaak afgeladen met spullen, een had kennelijk een koelkast gekocht in Polen en deze gewoon achter op de Dnepr gebonden. Het was ook een iets andere route dan vorig jaar en daar had ik wel een beetje spijt van, later niet meer want de weg was weer iets beter en bij de grenspost was er ook meer handel en dat was wel gezellig. Verder liep de route langs Liviv en dan naar Kiev, tot Rivne een hele mooie route maar daarna vervelend en langdradig. Onderweg ook nog een confrontatie gehad met de politie, reed 20Km te hard maar mocht na een waarschuwing doorrijden (we verstonden elkaar toch niet en dat werd moeilijk). Onderweg nog een warme maaltijd genuttigd voor ca 4 euro inclusief cola, je kan merken da je uit de dure Euro zone bent. In Polen was het al een stuk goedkoper maar in Oekraine is helemaal feest voor ons, voor de Oekrainers zelf is het heel wat anders want ze verdienen ook een stuk minder en dan is het voor hun weer duur. Onderweg zag ik bij het tanken nog iets aparts, de pompen waren voorzen van nederlandse teksten en van het gulden teken.Even na zonsondergang Kiev bereikt waar ik het Hostel van vorig jaar feiloos wist te vinden in het centrum van de stad, nog even wat stappen en op terrasjes hangen en dan slapen. Kiev is s'avonds levendig en vol licht, op sommige plaatsen kreeg het zelfs een hoog Las Vegas gehalte, het is beslist een hele mooie stad om te bezoeken.

13 mei 2011: Ukrainse radardetector

voor een radardetector hoef je niet veel te investeren hier, deze zijn namelijk ingebouwd in de koplampen van de meeste tegenliggers. Zidra er geknipperd wordt dan kun je er donder op zeggen dat ze even verderop bezig zijn met met hun belangerijke bron van inkomsten, de lasergun! Een prent kon ik niet ontlopen....5 euro voor 46Km/h te snel (geen tegenliggers op dat moment).
Na Kiev te hebben verlaten op de M3, die begint met 2x 4 rijstroken en eindigt in een soort landweggetje maar heet nog steeds de M3 en ook E40. Ik rij al dagenlang op die E40 want die begint ergens bij Dresden en loopt door Polen, Oekraine en Rusland. Vandaag ben ik gekomen tot Izium even voorbij Karkov. Toen ik onderweg trek in koffie had ben ik terecht gekomen bij een een of ander vervallen pomstation, het zag er echt niet uit maar de voordeur stond open dus vooruit maar even kijken, het enige wat er fris uitzag was de dame achter de toonbank! een Blondine die het erg goed zou doen als Big Twin babe of zo. Wat doet zo'n mooie vrouw in deze vervallen zooi! Nou ja erg veel begrijpen deed ze niet en rekenen was ook best wel moeilijk voor haar, het bakje koffie was 0,35 euro en ik was de eerste klant die dag.
Ik had al op de planning staan om een nieuwe voorband te laten monteren en dat is gebeurd in Poltava, ik zag op een bepaald moment een motor en banden zaak en ging daar op af, en met succes! Ze moesten even zoeken naar de juiste band maar na enig bellen en heen en weer rijden heb ik twee tweedehands banden en een aantal nieuwe gezien waar ik uit kon kiezen, dit gebeurde allemaal binnen ca 30minuten. Het service nivo ligt zeker erg hoog en het kost geen drol, ik heb gekozen voor een nieuwe band van Pirelli.
Hoewel de wegen slecht zijn voor onze begrippen kun je best nog met flinke snelheid over deze wegen rijden, juist bij de tweebaans delen waar vaak ook vele zwarte pleisters op de weg zitten is een snelheid van 110 a 130 geen probleem. Heb dan toch nog ruim 600Km afgelegd waarvan het laatste deel in het donker, het is hier zo verdomd vroeg donker. Ik had eigenlijk niet langer willen rijden dan tot zonsondergang (ca 20.00u) maar er waren gewoon geen Hotels te vinden, uiteindelijk vond ik er een in Izium maar toen was het al helemaal donker (ca 21.00u). Nog eerst wat gegeten en wat bier, dit kostte bij elkaar 10 euro en dat is een stuk duurder dan bij de plattelands restaurantjes maar voor ons nog steeds goedkoop. Onderweg bij de blondine had je een toilethok met een gat in de vloer waarin je moet mikken, waar ik nu zit is alles officieel "Desinfected"

14 mei 2010: Rusland

Het is nog zo'n 3 uur rijden tot de grens en de procedures van met name Customs nemen de nodige tijd in beslag, het formulier is wat verwarrend (moet het nu boven onder het lijntje). Na de grens eerst naar Rostov a Donu en daarna een eind richting Elista, onderweg een Motel gevonden met terras, een mooie plek om de dag af te sluiten met Borsch, shaslik en bier.

15-16 mei 2010: Welkom in Kazachstan

De planning was om tussen Elista en Astrakan een slaapplaats te vinden maar het werd Kazachstan, geen hotels onderweg of volgeboekt. Toen ik in Astrakan voor de tweede keer te horen kreeg dat het volgeboekt was bsloot ik maar om door te rijden naar Kazachstan, geen zin meer in een verdere zoektocht naar een hotel. En zo werden het toch nog heel wat kilometers die met een korte slaaapperiode in ruim 24 uur zijn verreden(leuke oefening voor de Iron butt). De grens overgang dus in het holst van de nacht is heel apart, het leek aanvankelijk heel vlot te gaan maar toen kwam weer die Customs... Daarvoor moest je naaar een apart hok maar die was onbemand, of toch niet... uit een apart kamertje hoorde je dat hij met vrouw bezig was die blijkbaar nog een kinderwens had. Het duurde allemaal even voordat meneer weer aangekleed was om met zijn werk verder te gaan. Ik moet niet anders zeggen, hij was heel correct en behulpzaam dus daar valt weinig op aan te merken. Direct na de grensovergang ergens gaan pitten in een klein dorpje met wat lemen huisjes, gewoon ergens buiten gaan liggen op een beschut plekje. Rond een uur of zeven komen de mensen daar alweer in actie en voor je het weet zit er een nieuwsgierige Kazach naast je die van alles wilde weten, wat gepraat of liever gezegd met handen en voeten maar was wel apart. Ik moets natuurlijk met de hele familie kennis maken en of ik nog iets nodig had, nee ik was redelijk voorzien en gaf hem nog de fles Fanta die ik bij me had.
Dan weer de weg op, de wegen in Kazachstan liggen er beroerd bij en zitten vol met gaten. Toch valt er nog met een flinke snelheid overheen te rijden zolang je de grote potholes maar vermijd, de eerste oefeningen met zand inmiddels ook al gehad. Op een gegeven momt zach ik iets zwarts op de weg dat in combinatie met tegenlicht een apart gezicht was, dichterbij bleek het een hele kudde Kamelen te zijn. En zo kom je ook nog een oude Ural tegen waarvan een praatje met de eigenaar natuurlijk onvermijdelijk was. Aangekomen in Atyrau bood iemand meteen aan om mij naar het hotel te begeleiden en dat spaarde meteen een hoop gezoek, even later ontmoet ik een paar mensen die wilden helpen met van alles en nog wat. Ik moest pinnen en ze brachten mij bij een bank die onze bankpassen accepteert (Maestro), niet elke pin automaat kan dat. Bij het Marriot hotel kon het wel en die gaf ook US dollars uit wat handig is voor Oezbekistan. De vrouw sprak heel goed Engels dus er kwamen hele gespreken, echt super aardige mensen hier! S' middags een dutje doen en daarna op het terras om te eten en te drinken, het wordt weer shashlik en dat was weer heel lekker, al met al een mooie dag met vele indrukken. Ook hier vele mooie vrouwen te zien, de mensen hebben hier al echt een aziatisch uiterlijk. Oh ja ik zit dus nu in Azie! de stad ligt voor de helft in Europa en voor de helft in Azie. De rivier Ural die dwars door de stad loopt vormt de grens, er waren geen monumenten of zo te zien....

17 mei 2010: Take it easy

Ik heb nu 4 dagen om in Nukus(Oezbekistan) te komen dus doe het rustg aan, ook omdat ik wat problemen met de wegen verwacht. Bij vertrek eerst nog wat sleutelen want er is weer een bout van het bagage systeem losgetrild, hierbij ontmoet ik iemand van de Locale Motorclub die meteen een paar vrienden belt. Ze rijden zware Japanse motoren zoals een Kawa ZZR1100, ook de cruiser modellen zijn populair, het waren echte bikers en uiterrard boden ze alle hulp aan als er iets is. Een van hun reed voor om de weg naar Kulasry te wijzen, binnen 3 uur bereik ik Kulsary over het beste asfalt dat ik tot nu toe ben tegen gekomen. Ik moet me erg inhouden om me aan de maximum snelheid te houden, de mannen van de motorclub hebben daar heel erg voor gewaarschuwd. Deze weg kronkelt door vele zoutmeren door dus ook eindelijk eens wat bochten werk, echt een weg om met 180 ovrheen te knallen...of toch maar niet. Een van de gevaren is ook beesten op de weg, zo stond er ineens een Koe op de weg en die ging ook niet opzij...stond me alleen maar een beetje dom aan te kijken.
Ik vond een klein hotel aan de rand van Kulsary waarvan de prijs tussen de 15 en 25 euro ligt, het was rondom een binnenplaats gebouwd waar het in de avond goed vertoeven is. Overdag is het behoorlijk warm maar in de avond koelt het af naar een aangename temperatuur van zo'n 18 graden.

18 mei 2010: Laatste plaats voor de grens

Ik hoef vandaag maar 200Km dus slaap een beetje uit, ook probeer wat uit te vissen over de problemen in Kirgyzie waar onlangs een staatsgreep heeft plaats gevonden maar ze weten van niets hier. Rond een uur of twee aangekomen in Bejneu en stop bij de eerste de beste cafetaria waar ik ook kan blijven slapen, hier neem ik het gemak van te nemen en houd de twee kinderen hier een beetje bezig. Het meisje probeert mee te tikken als ik met dit verslag bezig ben... maar nee doe toch maar niet, ze leest mee en doet alsof ze het begrijpt... De weg was weer super strak asfalt dus de verhalen over slechte wegen naar met name Kulasary gaan echt niet meer op, Kakzachstan is in elk geval druk bezig met de infrastruktuur. In Atyrau moderne verkerkeerslichten gezien met displays ernaast waarop je ziet hoeveel seconde je moet wachten, een wachttijd voorspeller dus. In Rusland hingen de lantaarns nog wel eens aan draden tussen twee palen of aan gebouwen. Aan het eind vn de middag na wat rust te hebben genomen ontmoet ik een kazachse buschauffeur die meteen de motor nakijkt, hij vond het erg belangrijk om de voorwiellagers goed in te vetten vanwege het fijne kazachse stof. Dat klusje werd meteen aangepakt en zo waren we weer aan het sleutelen, met lekkere maaltijd en wodka sluiten we de avond af en ga uiteindelijk slapen in de luxe touringcarbus. Was nog even TV aan het kijken en toen moets er verkast worden want de chauffeur had een klus gekregen, zet de motor maar in de cafetaria! Nee binnen!...ja maar detrap en de voordeur is te smal. De voordeur werd eruitgehaald en als oprijplank gebruikt, ehhh die doet krak als ik er overheen rij. Hierop werd een steen eronder gelegd als ondersteuning, vooruit dan maar..even starten en snel over die plank en ik stond op het terras. Toen kwamen hun ook tot de ontdekking dat de voordeur te smal was...hihihi, op het terras is ook goed. Nu ontstond er weer druk overleg en kreeg ik een slaapplaast in een andere toeringcar, maar dan kan de motor het beste tussen de touringcars staan... De voordeur lag al weer klaar als afrijplaat en de steen er weer onder, weer gekraak als ik er vanaf rij en de deur was nu behoorlijk naar de galemiezen. De kazachen maken zich er allerminst druk op want 's nachts gaat er nog en extra stalen deur voor en is het pand beveiligd als en fort, waarom zo paranoia? Ja dat zit erin geramd bij de mensen en stamt nog uit de Sovjettijd, het huis en een stukje grond was het enige wat echt van hunzelf was en dat werd als een fort afgebakend. Je ziet dan ook heel veel betonnen of stalen ommuringen rond de huizen, iets dat terugvindt in de hele voormalige Sovjetunie.

19 20mei Slijtageslag

Vandaag begint het met de slechte wegen, het is gewoon meteen ook een verschrikking want het is een keihard wegdek in een soort wasbord vorm. Na 60Km lag het instrumenten paneel los en was ik mijn achterlicht kwijt, het bagagesysteem heeft het gehouden nu. Op een gegeven moment begon de motor te slingeren en was bijna niet meer te houden, lekke band... nee toch niet het kwam door het grind wat op de weg lag en op sommige plaatsen een dikke laag pfff. En zo bereikte ik na 80km de grens met Oezbekistan, aan kazachstanse zijde was het terrein een soort schaalmodel van de zwitserse alpen en niet te berijden, het was niet te vermijden om de motor een keer op zijn kant te leggen.... Nu de kazachse exit procedure en dan richting de Oezbeekse grens, het aantal hokjes dat je langs moet is veel en soms onduidelijk maar de mensen zijn behulpzaam. Nu geen indrukwekkende uniformen en petten maar militaire uitfit kompleet met Kalasnikov, het lijkt el of ik in Korea beland ben. Bij de customs werd ik geholpen door een engels sprekende en goeduitziende vrouw, ze toonde veel belangstelling voor mijn reis en vond het knap dat dat allemaal op een motorfiets deed. Het hele proces duurde 3.30u en ik was heel erg aan een paar slokken water toe die net na de grens volop verkrijgbaar was, mijn voorraad was al even op. Het is namelijk behoorlijk warm en de laatste 80Km had behoorlijk adrenaline gegeven, tja en dan heb dorst. Na de grens kocht ik dan ook meteen 4,5 liter water zodat ik weer even voort kon. Er volgde 200Km goed asfalt met twee keer controleposten, hier moet je al je papieren tonen en dan mag je weer verder. Hierna sloeg het noodlot toe, een keer hard in een pothole terecht gekomen en er zat een dusdanig slag in het voorwiel dat deze aanliep op de remklauwen. Een van de banjo's was daardoor losgedraaid waardoor deed de voorrem het niet meer, verdere schade heb ik niet kunnen ontdekken. De voorband bleef op spanning dus maar even kijken of er iets aan het aanlopen te doen is, door de banjo's eruit te draaien lukte dat en het voorwiel liep weer vrij. In het eerst volgende dorp lukte het om de met een paar Oezbeken het wiel weer in zijn oorspronkelijke vorm te krijgen, dit is een van de redenen waarom ik altijd een hamer bij me heb of een bijl. De voorrem kon weer gemonteerd worden en voorzien van verse remolie, het ontluchten is wel er lastig met een ABS systeem en dat lukt dan ook niet. Ondertussen is het donker geworden en zoek maar weer een slaapplaats ergens in de open lucht en kraakt daarvoor een een of ander leegstaand hokje in het volgende dorp, dit is avontuur!
De volgende ochtend weer vroeg op en richting Nukus maar stond alweer snel stil omdat de K100 was veranderd in een R50, de twee middelste cilinders deden het niet meer. Bobines gewisseld en daar lag het gelukkig niet aan, bougies....gloeiende@#$ waarom past die bougiesleutel niet? OK dan maar de injectors van de middelste cilinders loskoppelen en rijden, hiermee voorkom ik dat er benzine ingespoten wordt als er geen verbranding plaatsvindt. De motor rijdt nog niet eens zo slecht op twee cilinders en daarme kom ik uiteindelijk in Kungrad aan waar ik een werkplaats opzoek, ook hier is het lastig om een passende bougie sleutel te vinden maar uiteindelijk lukt het en na wat gekloot met de bougies loopt ie weer op vier pitten. Nu benzine... alleen 76octaan verkrijgbaar, beter 76 dan geen benzine en de BMW loopt erop al gaat get gepaard met veel gepingel als je teveel gas geeft.
Vroeg in de middag bereik ik Nukus en na wat rondvragen kom ik bij het hotel Jipek joly aan, hier ben ik zeer prettig ontvangen en na mijn verhaal begrepen ze wel waarom ik er zo stoffig uitzag. Een paar dagen op het Ustyurt Plateau deed mijn overwegen zwart/blauwe kleding langzaam veranderen in desertstorm outfit, ik kreeg een luxe kamer met bad en het eerste wat ik deed was een bad nemen en schone kleren aantrekken. Later moest ik verkassen want die luze kamer was een vergissing, kreeg er een gezellig klein kamertje aan het terras voor terug maar had toch even een lekker bad kunnen nemen.
's avonds soep en pasta roosjes gevuld met gehakt gegeten en een lekker biertje als een herboren mens na een zware rit over het Ustyurt plateau, welkom in Oezbekistan!

21 mei 2010: Sleutelen en zoeken

Het is maar 200Km naar Kiva maar dat valt nog best tegen, rond het middaguur vertrokken van het hotel na in elk geval 10 liter benzine te hebben gescoord. Er heerst een brandstof crisis dus het is verdomd lastig om aan benzine te komen, maar goed wie zoekt en navraagt vind! In een crisis hanteren ze natuurlijk woeker prijzen dus voor een liter betaal je al snel 1700 sum, dit is omgerekend zeker 85 Dollarcent. Toen nokte mijn achterrem ermee en kwam erachter dat alle remolie pleite was, sta je aan de kant te sleuelen biedt iemand meteen hulp en hij weet een garage bedrijfje, OK ik heb nog een paar dingen die gedaan moeten worden. De oorzaak was een lekkende slang naar het remolie potje, daarnaast meteen wat laswerk laten doen aan het bgagerek want daar was een van de bevestigings punten afgebroken. Meteen weer gevraagd om benzine en dat werd ook meteen geregeld, die 10 liter was echt niet genoeg om in Kiva te komen. Een helse rit in een Lada volgde om benzine te kopen bij hetzelfde adres als in de ochtend een helse rit omdat de chauffeur zichtbaar moeite had met het ontwijken van andere weggebruikers door een flinke stuurspeleing. In de namiddag pas op weg naar Kiva, de motor reed weer goed en de remmen deden het weer dus ik zat weer te genieten van het rijden. De volgende uitdaging was wel het oversteken van de rivier, er ligt een Pontonbrug en dat is een verschrikkelijk ding om op te rijden. De brug was in verre staat van ontbinding, het stalen dek was tussen de verstevigingribben ingezakt zodat het een net een aaneenschakeling van drempels was. Naast de pontonbrug is een nieuwe in aanbouw maar dat zal nog wel een paar jaar duren voordat deze klaar is.
Na de brug volgde en stad en daarna kreeg ik in de gaten dat ik een hele verkeerde richting op ging (iets met stand van de zon), Toch maar even vragen en iemand bood aan om te helpen want hij kende iemand die goed Engels kon. Zo kom ik weer bij iemand thuis terecht en terwijl we wachten op de tolk kan ik mee eten met de familie, na overleg wordt er besloten dat ze voorrijden tot Kiva en het Hotel (daar hebben ze wel een vergoeding voor gehad). Het was inmiddels donker en ik bereik rond 11.00u het hotel , zonder hun had ik het nooit gevonden want wegbewijzering kennen ze hier echt niet!
Het was weer een dag van sleutelen en zoeken, maar de reis gaat nog steeds volgens plan.

22 mei 2010: Kiva

Vandaag een dag in Kiva en geen kilometers, de historische binnenstad is de reden waaarom je in Kiva bent en dat ligt naast het Hotel. Deze binnenstad is werkelijk uniek omdat het nog helemaal in de oude toestand is zoals in de middeleeuwen, is nooit gemoderniseerd op een transformatorhuis na en gewoon bewoond. Het verschil is dat er nu dus elektra aanwezig is maar daar is niet veel van te merken, de stad is athentiek en autovrij. Het meest in het oog springende is onafgemaakte minaret, die zo groot had moeten worden dat hij vanaf Buchara (350Km verderop) te zien was.
Na het bezichtigen via de hoteleigenaar 25liter benzine geregeld, er is een ware benzine crisis hier en de pompstations zijn gesloten of uitverkocht. De benzine kost hier 1 dollar per liter en dat is twee keer zo duur als normaal hier, geldwisselen doe je op de zwarte markt waar je een goede koers krijgt. In Oezbekistan werkt men ook graag met dollars, wellicht minder met dikke pakken geld te hoeven slepen. Als je 100 Dollar wisselt krijg je ruim 200000 Sum terug in biljetten van 200 en 500Sum, Benzine kostte 50000Sum en dan geef je in een keer een stapel van 100 biljetten, gewoon het stapeltje zoals je van de geldwisselaar hebt gehad met elastiekje eromheen (scheelt weer tellen).
Na een echt Oezbeeks diner ontmoet ik een stel Denen waar de hele avond mee heb zitten praten, zij reizen ook veel en we hadden een hoop te vertellen. De sfeer doet vooral een beetje arabisch aan al ontbreken wel de burkas enzo, men is gematig moslim hier. Het uiterlijk van de mensen is een mengelmoes van Aziatisch, Arabisch en Russisch, een Oezbeek laat zich niet eenvoudig omschrijven. Een dag met veel indrukken van de cultuur, wat is Oezbekistan toch een mooi land.

23 mei 2010: wasborden en potholes

Men zegt dat je binnen 6 uur in Buchara bent want het is maar 375Km, om mijn teller was het ruim 500Km en de reisduur was 10 uur. De weg was weer zeer slecht en op de helft van het traject ben je bezig met het ontwijken van potholes wat veel concentratie vereist, de rit was dan ook doodvermoeiend. Onderweg nog 5 liter benzine erbij getankt en schat het totale verbruik op 28 liter voor 550Km, soms zie je langs de kant een paar 5liter flessen met benzine staan en daar kun je dus van particulieren benzine kopen. Rond 20.00 kom ik aan in Buchara net als de zon achter de horizon verdwijnt, via een politieman en een taxichauffer weet ik het hotel te vinden. In tegenstelling tot Rusland en Oekraine is er hier geen corruptie en zijn politiemensen over het algemeen erg vriendellijk, bij controleposten is het meestal gewoon doorrijden of ze willen even weten waar je vandaan komt en hoe hard de motor kan (nieuwschierigheid). Het is hier de gewoonte dat je elkaar een hand geeft als je iemand ontmoet, mensen zijn hier allemaal erg aardig. Ze vragen altijd waar je vandaan komt en waar je naar toe gaat, dat gaat meestal in Kazachs/Oebeeks of Russisch. Inmiddels ken ik de vragen wel en beantwoord ze ook in het Russisch, dit is toch de manier om de taal een beetje te leren. In het hotel wordt er weer Engels gesproken, daar heb ik met de man en vrouw van de receptie een poos zitten praten. Gegeten heb ik onderweg, Shaslik met brood en salade. Motor staat veilig in de garage, dat is in deze regio trouwens vrij normaal dat er voor de motor een veilge stalling wordt gezorgd. totaal gereden 6500Km

24 mei 2010: Buchara

Deze stad is veel touristischer dan Kiva en dat kun je goed merken, vele spreken Engels en Frans en het is een stuk drukker met touringcars en taxis. De oude gebouwen staan hier tussen de nieuwe gebouwen in en komen lang niet zo mooi tot hun recht als in Kiva, toch is het best de moeite waard om te zien.
De prijzen zijn hier ook touristisch, bier kost 2 dollar! voor dat geld koop je in de winkel ook een fles wodka trouwens. Wanneer je in de oude stad komt dan heb je eerst een grote vijver met allemaal terrassen eromheen en souvenier verkoop, je hebt veel kledingstukken van zijde. Om dit toeristiche gebeuren staan drie Madressas (islamitische school) die slecht te fotograferen zijn vanwege de vele bomen die ervoor staan, binnen in de Madressa ook weer veel souvenier verkoop. Ik koop een paar T Shirts en een handgemaakt schaakspel, verder Plov gegeten op een van de terrassen.
In de avond ontmoet ik het Deense stel weer bij hun Hotel, omdat hun Hotel nogal ongezellig was zijn we naar het kleine familie hotel van mij gegaan waar je op de gezellige binnenplaats kon zitten.

25 mei 2010: Benzine crisis

In Buchara is het eenvoudiger om benzine te scoren en de prijzen zijn een stuk lager, voor rond de 9 dollar zit de tank weer vol. Welliswaar is het nu octaan 80 want de 93 is nog steeds niet leverbaar, ik heb de laatste tijd aldoor op octaan 76 gereden en met name de tankbeurt vlak voor de grens met Oezbekistan heeft voor problemen gezorgd. De benzine crisis lijkt te worden veroorzaakt doordat de raffinaderij in de Fergana vallei is uitgevallen wegens technische problemen, achterstallig onderhoud van de oude installaties zorgt vaker voor verstoringen van de energie levering. Dit soort problemen komen in het hele aziatische deel van de voormalige sovjetunie voor, ook elektra levering is niet gegarandeerd. De benzine die ik laatst heb gekocht is geimporteerd uit Turkmenistan en over het algemeen octaan 76, dit is geen probleem voor de BMW maar als de benzine niet zuiver is kun je problemen krijgen met het injectiesisteem.
Zonder tanken tussentijds bereik ik Samarkand (370Km) en terwijl ik de weg zoek naar het Hotel komt er plotseling een Suzuki motor naast me rijden, moderne japanse motoren zijn hier zeer zeldzaam dus zet de BMW aan de kant en we maken kennis met elkaar. Hij is van de Motorclub Scorpions MC, zo een echte MC ook nog in Oezbekistan. We maken een afspraak voor de volgen dag om andere leden te ontmoeten, er kan eventueel ook nog wat aan de motor gedaan worden.

26 mei 2010: MC Scorpions

Rond een uur of tien kwam Andrei langs om de weg te wijzen naar de motorclub, eerst nog even langs een lasser om het rek weer te lassen, de man in Nukus heeft matig laswerk verricht dus die lasverbinding heeft het weer begeven. Het is een jonge club dat bestaat uit 3 man en vormen een chapter van de club in Tashkent welke iets groter is, we komen bij de president aan waar het vol staat met vooral oude motoren of delen daarvan. De reguliere motor van hem is een Kawa KLE500, verder heeft hij allerlei oude motoren staan voor loop of sloop. We hebben de remmen van de BMW weer eens goed aangepakt en hij remt weer zoals ik gewend was, ook heb ik weer een achterlicht (afkomstig van een Jawa). Ik kreeg ook escorte van de club terug naar het Hotel, onderweg getankt en heb nu 91 octaan in de tank zitten.
s'middags een taxi genomen die me langs alle points of interest bracht, die zijn ronduit indrukwekkend! Hiermee heeft Samarkand wel de meest indrukwekkende monumenten, overblijfselen van een grootse cultuur. De Taxi bracht me ook naar het observatorium van Ulubek, dit is een 500 jaar oude sterrenwacht met een sextant die een radius heeft van 35meter. Helaas waren ze net bezig de boel te renoveren en mocht er niet gefotografeerd worden, heb wel (illegaal) het een en ander kunnen bekijken. De taxi chauffeur heeft prima zijn best gedaan om mij zoveel mogelijk te laten zien, stopte ook om gelegenheid tot fotograferen te geven en rekende uiteindelijk 10 dollar. Je ziet hier onzettend veel Lada's rijden en andere Russische merken, moderne auto's zie je ook maar heb nog maar een merk gezien en dat is Deawoo/Chevrolet. Het lijkt erop dat Deawoo/chevrolet het enige verkrijgbare automerk is in Uzbekistan als je nieuw wilt rijden, natuurlijk wel makkelijk voor de service verlening.

27 mei 2010: One night in Tashkent

Van de MC in Samarkand heb ik een telefoonnummer meegekregen van de afdeling Tashkent, zo word ik door Gregory begeleid naar een betaalbaar Hotel. s'Avonds word ik weer opgehaald en kan ik kennismaken met andere leden van de club, het word laat een gezellig met de nodige biertjes. Tashkent is duidelijk anders dan de andere steden in Uzbekistan, gewoon veel meer westers georinteerd. Ook van de aziatische en islamitische sfeer is weinig terug te vinden, je ziet weer sexy geklede dames zoals in Rusland.

28 mei 2010: Een lange dag

's Morgens ga ik eerst nog met een van de leden van de club op zoek naar een passende bougie sleutel, niet gevonden... wel vinden we een bagagtas voor 2,5 Dollar die ik wil gebruiken ipv de munitiekisten, na 4 keer lassen en zo ben ik het harde begage systeem helemaal beu en kies voor softbags. daarna op naar Kazachstan Andrei (niet dezelfde als in Samarkand) rijdt voor en verteld dat ik niet de rechtstreekse route naar Shimkent kan nemen, de grensovergang heeft namelijk geen internationale status en dan kom je er als westerling niet langs. Ik moet ca 60Km terugrijden en dan richting Jalaba, hier is meteen de grensovergang maar ben pas in de namiddag in Kazachstan. Het idee leeft al dat ik Shimkent niet zal halen voor zonsondergang maar dat liep toch anders, even na de grensovergang viel de motor plotseling uit en was niet meer te starten. Na enige tijd zoeken naar de mogelijke storing en hulp van een paar Kazachen is de motor op een vrachtwagen geladen en kwam ik welliswaar met een defecte motor toch nog in Shimkent aan. Het is inmiddels middernacht als ik bij een Hotel wordt afgezet, 5 uur rijden over een zeer slecht wegdek wat mij bespaard is gebleven. In het Hotel schrik ik van de luxe maar toen ik de prijs (30euro) hoorde was het alweer goed, daarvoor krijg je een suite met aparte zithoek en slaapvertrek met zeer luxe badkamer (bad plus masssage douche).

29 mei 2010: Meten is weten

Na eerst een Bank te hebben gezocht om te pinnen maar eens gewapend met multimeter en gereedschap de BMW onderhanden genomen, nadat ik eerst nog wat benzine erin heb gedaan bij het naast het hotel zijnde pompstation bleek de Motor weer te starten en te lopen. Nadat ik hem bij het hotel had neergezet viel hij weer uit, het is dus geen harde storing en het moet haast wel elektrisch zijn. Controleer eerst de zijstandaard beveiliging die ik gisteren trouwens doorverbonden had, daar kan het dus ook niet aan liggen. Daarna volgen de zekeringen en relais, ook zonder resultaat. Eerst dan maar weer meten of de motor brandstof krijgt door een van de stekkertjes van de injectie los te halen en daarop de spanning te meten, deze is tijdens het starten ca 200mV en reageert op het gas, dat is dus goed! Nu de ontsteking op de bobines checken, hee daar staat 12V op en dat verandert ook niet als je start (iets door de lagere accuspanning). Dan heb ik geen vonk en ga op zoek naar de sensor van de ontsteking, toen viel mijn oog op een module dat tegen de accubak is gemonteerd, ik rommel wat aan de kabel die ernaar toe loopt en de motor start daarna weer. Als ik de kabel beweeg dan hapert de motor dus module losgehaald en de kontakten onder handen genomen, storing opgelost!
Ik besluit on nog een nacht in dit goedkope luxe Hotel te blijven, even relaxen! Ondertussen wordt duidelijk waar het hotel zijn winst vandaan haalt...prostitutie.... ik keek mijn ogen uit naar al die mooie vrouwen. Gisteren was ik te laat voor het feest en was het stil in het Hotel, maar nu is het gewoon druk met die vrouwen. Een vreemd Hotel dus wat me een beetje doet denken aan het hotel in Smolensk vorig jaar, eten is gewoon op basis van roomservice en daarmee mis ik wel een beetje het gezellige terrasje.

30 mei 2010: Op naar Jabagly

Vandaag weer op stap met een motor die weer optimaal functioneert, slechts 100Km af te leggen en dan weer een paar dagen rust in het Aksu Jabagly natuurreservaat. Hier woont een Nederlander die met een Kazachse vrouw is getrouwd en daardoor is verhuist naar een heel mooi stukje Kazachstan, ik heb veel gelezen over Lambert Bies en wil hem nu graag opzoeken. Het dorp was vrij eenvopudig te vinden en een maal in het dorp kwam ik Lambert al op straat tegen, even een praatje en dan kan ik terecht in Guesthouse Ruslan, meteen een prima lunch gekregen verzorgd door de schoonouders van Lambert die ook het guesthouse runnen. Er was ook een Nederlands stel aanwezig maar die gingen de volgende morgen weer weg, voor mij een prima gelegenheid om een paar dagen te relaxen in een bergachtige omgeving.

31 mei 2010: nog meer motor prikelen

Het is tijd voor wat service aan de motor dus op mijn gemak de kuip gedemonteerd om overal goed bij te kunnen, tot mijn schrik zie ik dat een van de voorste ophang punten van het motorblok is afgebroken. Hoe lang is dit al zo? moet haast van die pothole op het Ustyurt plateau zijn geweest...anders zou ik het ook niet weten, Lambert zou even informeren naar iemand die aluminium kan lassen en dus even afwachten. Ondertussen ga ik van de mooie omgeving genieten en een wandeling maken, het dorp is klein en heeft maar een straat. Later op de dag kreeg ik te horen dat er een aluminium lasser in Shimkent zit, daar kom ik op de terugweg langs dus dat zou mooi zijn.

1 juni 2010: nog een dag rust

De dag begint met regen en ik begin met wat uitslapen en leeswerk, als het opklaart begin ik weer aan de motor. Koppeling afstellen, oliepeil controleren en andere vloeistoffen en de voorvork olie verversen. Probleem is dat de keerringen na zo'n 8000Km alweer lek zijn en onbekend is hoeveel olie er nog inzit, na het aftappen viel het best wel mee maar de olie zach er niet uit. De trechter die ik bij me heb is net te groot voor de voorvork dus komt er een Mc Gyver oplossing, een rolletje papier in de trechter opening schuiven en wat Ductape eromheen wikkelen en het past.
Dan nog even kijken wat de schoonvader van Lambert aan het doen is, ik hoor hem al twee dagen slijpen,lassen en zovoort. Hij is bezig met straatnaam borden te maken die op twee palen staan, ziet er in de zeshoekvorm nog heel leuk uit ook. De rand bestaat uit stalen pijp welke ingenieus aan alkaar gelast zijn en daarbinnen is een stalen plaat gelast, nu is hij de zaak aan het schilderen. In Kazachstan zie je zelden straatnaam borden en huisnummers, je moet wel gewoon vragen aan iemend waar dit of dat is anders kom je er niet uit. Ook in grotere steden is dit zo en dat maakt het niet eenvoudig om iets te vinden, je moet gewoon anders gaan denken in de richting van de groene gevel of rooie deur.

2 juni 2010: OVIR, Lassen en Turkistan

Het eerste wat er moet gebeuren is me laten registreren bij de OVIR en dat kan alleen in Shimkent, dat is vroeg opstaan en op pad want ik moet ook nog langs de lasser dat ook nog flink wat tijd zal kosten. De OVIR was na een goede uitleg van Lambert snel gevonden en de registratie kostte ongeveer een klein uur, daarna iemand vinden die aluminium kan lassen en met wat navraag was die ook gevonden. Dit ging ook op de manier van na 5e stoplicht 200m, toen ik het 4e stoplicht gepasseerd was deed ik een tweede navraag bij een auto reparatiebedrijf en daar bleek de lasser te zitten! Eerst overleg wat er verwijderd moet worden om erbij te kunnen, dat duurt altijd erg lang dus ik begin maar vast met de demontage van de kuip. Geheel volgens verwachting moest de radiator los en de kleppendeksel plus de injectie verwijderd worden, nu kan het het gebroken bevestigingspunt gelast worden. Ondertussen zie ik allerlei mensen voorbij komen met karterdelen, cilinderkoppen en andere aluminium gietstukken, deze man heeft het druk! Kosten van het lassen is 10 euro en demontage en montage 25 euro wat ongeveer 3 uur werk was, bij ons zou het al snel een paar honderd euro kosten. Na deze klus zit het blok weer stevig aan het frame vast en kan ik op weg naar Turkestan, het is nog een 150Km rijden over een redelijke weg. Ik vind een leuk Hotel in de buurt van het Mausoleum en besluit om er twee dagen te blijven, Turkistan is een heel aardige stad en er is een Internetcafe. Het Hotel voldoet aan de belangrijkste eis, het heeft een terras waar je buiten kan zitten kompleet met buiten disco.

3 juni 2010: Dag in Turkistan

Eerst lekker uitslapen en dan maar eens de omgeving verkennen, dan wat eten kopen voor ontbijt en lunch dat inclusief fles Fanta en een fles mineraalwater zo'n 3 euro kost. Het duurste was de smeerkaas waarvan ik twee doosjes heb genomen, het brood lijkt veel op turks brood zoals wij dat kennen. Het Mausoleum is een belangrijke reden om Turkestan te bezoeken en daar loop ik dan naar toe, het is het grootste en ook mooiste mausoleum van Cantraal Azie. Eenmaal aangekomen laat ik dit indrukwekkende bouwwerk even op me inwerken, daarna krijg ik geheel gratis een uitgebreide rondleiding van een engels sprekende dame. Opmerkelijk was dat de contouren van het hele bouwwerk terug te vinden zijn in het woord Allah in het arabisch geschreven, ook de verschillende kloppers aan de deur voor mannen en vrouwen (zo wist men of er een man of vrouw voor de deur stond). Interessant allemaal en ik probeer een beeld te vormen hoe het moet zijn geweest in de tijd dat Timur heerste over dit gebied, hij wordt nog steeds als nationale held beschouwd omdat hij de hele regio tot bloei heeft gebracht. Onder zijn bewind zijn de mooie handelssteden langs de zijderoutes ontstaan, vooral Samarkand en Kiva zijn daar prachtige voobeelden van. De zijderoutes zijn handelsroutes die globaal liepen tussen China en het Midden Oosten en Europa, het is dan ook niet een route zoals het vaak wordt genoemd maar het zijn verschillende routes. In Uzbekistan is de drukste route geweest en heet daarom de zijderoute, ook Turkmenistan heeft veel handelsplaatsen zoals Mary en was ook een drukke zijderoute. Vanaf deze periode wordt de Islam als religie gevoerd, de geschriften in het Mausoleum is daar een duidelijk bewijs van. Vandaag de dag heerst nog steeds de Islam maar wordt gematigd gepraktiseerd, weinig hoofddoekjes, geen oproep tot gebed vanaf de moskee en alcohol is gewoon OK.

4 juni 2010:

Vandaag weer kilometers vreten op de M32, nou ja...valt eigenlijk wel mee het is zo'n 320Km naar Kzylorda. De weg is redelijk te berijden en ik neem om de 100Km een pause, het is erg warm. In Kyzlorda aangekomen vind ik al snel een Hotel en geniet van een goede maaltijd en een biertje, s'avonds nog even met locals op stap geweest. Helaas ben ik ook mr Jatgraag tegen gekomen en die heeft mijn portemonee gepikt, zo'n paarhonderd euro aan Kazachse Tenge kwijt grrrrr.

5 juni 2010 :

In Kyzlorda lukt het niet om geld te pinnen, zelfs internationale geld automaten laten het afweten en geven vage foutmeldingen. Ik zoek mijn toevlucht tot Western Union om weer over contanten te beschikken, dat betekent wel dat ik pas maandag het geld kan ophalen bij de bank.
In het Hotel krijg ik van iemand een dongel om te kunnen (mobiel) internetten, verder bieden ze van alle kanten hulp aan maar ik red me wel. s'Avonds aan de bar help ik een jonge dame om wat Engels te leren, met woordenboeken enzo proberen we te communiceren dat op een bepaald moment heel aardig ging. Ze (Egyn) vertelde dat ze "boekhouder" is van beroep, ze kende het engelse woord niet en probeerde duidelijk te maken met gebaren wat dat betekent. Ze wist niet dat het russische woord het zelfde is als in het nederlands, nu dus wel.

6 juni 2010:

Nog een dag in Kyzlorda die ik nu vooral besteed aan het bijhouden van het reisverslag en het bewerken van foto's, het is weer snik heet buiten maar heb begrepen dat het morgen weer wat koeler wordt. Ik moet er niet aan denken om hier in Juli/augustus te zijn, dan lopen de temperaturen op tot 50 graden. Verder kom ik Egyn weer tegen met haar collega en er volgt een fotosessie met de dames, eerst met hun mobiel en daarna met mijn camera.
Later ga ik met Egyn nog een patijtje biljarten, het is hier per slot van rekening een biljartclub.

7 juni 2010: Weer motorproblemen en een interessante ontmoeting

Voordat ik op weg kon moest er eerst nog geld opgehaald worden bij de Western Union bank, pff dat duurt echt lang! na twee uuur had eindelijk het geld nadat er vele formulieren ingevuld werden. Ik heb al langer het gevoel dat ze in centraal Azie niet echt efficient werken, alles duurt gewoon lang. Rond het middag uur kon ik eindelijk op weg richting Aralsk, ver kwam ik niet want in de buurt van Baikonur begaf de cardan aandrijving het. Na enige tijd klooien om te kijken of er nog iets mogelijk is gaat de motor op transport naar het vorige dorp waar ik bij een cafetaria terecht kom. Het transport ging in zo'n oude russische bestelwagen, dat was best wel apart om mee te maken. Ik besluit omdat het tegen zonsondergang loopt het cardan probleem naar de volgende dag te schuiven en neem een paar biertjes en wat eten, de BBQ gaat aan en er zijn lekkere shashlicks te krijgen.
In de loop van de avond kom ik weer een Leraar Engels (Gani Kulkatov) tegen en hij nodigt mij uit om bij hem thuis te slapen, en zo kom weer in kontakt met het leven in Kazachstan. Ook deze leraar leeft zeer eenvoudig ondanks het feit dat het gezin een behoorlijk inkomen heeft, Het toilet is buiten in een hoek van de grote tuin en de wastafel met alles erop en eraan staat ook buiten. Binnen de bekende lage tafel en de TV, bij het eten krijgt de gast altijd een plek die uitkijkt op de ingang en liggen we dan rond de tafel om nog wat Plov te eten. De leraar leeft daar samen met zijn vrouw, twee kinderen en zijn vader, het is gebruikelijk dat ouderen bij de familie blijven wonen. Er is in Kazachstan geen echte ouderen voorziening maar als ik het zo bekijk vraag wie er beter af is, ik denk dan aan ouderen die bij ons in zorgcentra zitten eenzaam te zijn.
Ik heb al meer gehoord over hele lage inkomens en dat wordt dan ook bevestigd, 100 Dollar per maand komt voor. Iemand met met een modaal inkomen zit op 200 a 300 Dollar per maand. In Kazachstan en ook Oezbekistan kun je echter van dat geld prima leven, voor pakweg 25 Dollar per maand doe je de boodschappen en de energiekosten liggen ook in die orde van grotte. De huizen zijn meestal eigendom want die zijn na de val van de Sovjetunie aan de mensen gegeven, de mensen maken een gelukkige indruk en zijn blij met de huidige situatie. Het is niet overal rozegeur en maneschijn want de banken hebben hier en daar het fenomeen financiering uitgevonden en daardoor zijn met name in de grote steden de huizenprijzen gestegen tot absurde bedragen, er is ruimte voor luxe en dan ineens komt de crisis. De Huizenprijzen zijn weer flink gekelderd, een pand dat 250000 Dollar heeft gekost is zelfs voor 60000 nog niet te verkopen. De plattelands huisjes koop je al voor 8000 Dollar en dat is in Kazachstan eigenlijk een normale prijs, het eerdere voorbeeld geldt vooral voor Almaty en omgeving.
Zo kom ik weer een hoop te weten over het leven in Kazachstan en we praten daar nog even over door totdat we gaan slapen op de veranda, het is heerlijk om buiten te slapen in dit klimaat! De Dames slapen binnen in de slaapkamer die net zo ingericht is als bij ons, Gani slaapt toch liever op de grond ipv in het twee persoons bed en vaak buiten.

8 juni 2010 Geneuzel en weer een leuke ervaring:

Ik ben vroeg wakker, dat heb je als je buiten slaapt en blijf nog even liggen. Ondrtussen bigin ik te beseffen dat de BMW RIP is, voor de reparatiekosten die eraan staan te komen koop je zo een vergelijkbare motor voor terug. Gani en ik praten met de politie dat met een tolk toch een stuk gemakkelijker gaat, het lijkt lastig om de motor achter te laten en na veel overleg (het hele korps is er ineens mee bezig) willen ze een transport regelen naar Aktobe. Wat ik nodig heb is een document dat de motor achterblijft en niets meer waard is, anders heb je een probleem aan de grens en moeten er invoerrechten worden betaald. Leuk detail is dat ik helemaal niet in deze plaats mag zijn omdat het het gebied is van Baikonur (Russisch ruimtevaart centrum), er wordt een document gemaakt dat ik wel legaal kan verblijven.
Met de Politie spreken we af dat ik bij de cafetaria blijf en wacht op het transport, heb weer even tijd om wat op de laptop te tikken. Het transport lukt niet en blijf uiteindelijk logeren bij de familie van de politieman (Assym), hij leeft iets luxueuzer dan de leraar maar het lage tafeltje, buiten toilet en buiten douche blijft. De douche is een schuurtje waar een emmer staat met een pannetje waarme je het water over je heen gooit, het water is warm en precies op de juiste temperatuur. Als ik gebruik maak van de douche dan merk ik dat het prima te doen is zo en gebruikt niet meer water dan nodig, ik zie ook nog een verwarming dat met de strenge winters wel zo prettig is. Rond een uur of 11.00 gaan we met de hele familie eten, uiterraard weer half liggend aan het lage tafeltje inclusief de hoogbejaarde overgrootmoeder die zeer slecht ter been is. Het huis heeft een centaale woonkamer met eromheen 5 slaapkamers, een 6de vertrek is de keuken die samen met de woonkamer een L vormig vertrek vormt. In de keuken staat een net keuken blok maar zonder inbouw apparatuur, ook een spoelbak en kraan ontbreekt, er is gewoon geen waterleiding en riolering in huis aanwezig. Een kleine aanbouw herbergt een tocht portaal met het bekende wastafel meubel, verder moet water van buiten komen. De centraal geplaatste woonkamer heeft dus geen ramen, dat is gunstig in de koude winters. In dit huis leven 8 personen in 4 generaties! de oudste met haar zoon en zijn vrouw, daarvan hun 3 kinderen waarvan een (de politieman) getrouwd is met hun pasgeboren baby. Bij ons zou je in zo'n huis met 8 personen een ongeloofelijke troep hebben maar dat valt hier erg mee, ook hier niet veel spullen. Wel is er PC met internet aanwezig, Aiger, de 22 jarige zus van Assym doet daar het meest mee en kent ook Engels. Ik raak dan ook met haar aan de praat en we zitten al snel achter de PC, elkaars foto's bekijken praten over het leven in kazachstan versus west europa.

8 juni 2010 Kedeng kedeng:

De dag begint met een ontbijt aan de keukentafel, nu eens op gewone stoelen zitten i.p.v. op de grond liggen/hurken. Daarna naar het politie buro, nu ze niet echt een bevredigende oplossing hebbben wordt het tijd om kontakt te zoeken met de ambassade. Via deze weg maak ik duidelijk dat het idioot is om een motor fiets die opgegeven is en total loss nog te transporteren, er wordt weer het een en ander geprobeerd en uiteindelijk heb ik een brief met verklaring dat de motor niet meer te gebruiken is en geen waarde heeft (is ook bijna 20 jaar oud). verder heb ik een treinkaartje naar Aktobe waar ik een Hotel van tevoren geboekt heb, een treinkaartje kost zo'n 15 a 20 euro voor dik 700Km. Ik ben blij dat ik met een oude motor reis zodat ik er makkelijk afstand van kan doen, ook ben ik blij met de rugzak en de beperkte bagage. Ondanks de periekelen heb ik het nog steeds erg naar mijn zin, ik ben daardoor hele interessante mensen tegen gekomen en leer vooral Kazachstan op een goede manier kennen. De film van Che Guevara komt ook in mijn gedachte op, dit avontuur gaat er een beetje op lijken nu.
Nog even langs de motor die nog steeds in de schuur bij de cafetaria staat om wat spullen eruit te halen en dan naar het station, rond half zes zit ik in de trein en die vertrekt stipt op tijd. Gani ontfermt zich over de motor welke veilig bij hem in de schuur staat, ik moet met de reisverzekering overleggen of repratiering mogelijk is. Helaas lukt het niet om deze te bellen omdat het telefoonnet zo oud is dat het nog werkt met telefonistes en stekkertjes, de verzekerings maatschapij werkt met keuze menus en zodra je een toets indrukt terwijl je al verbinding hebt krijg je meteen Natasha, Natalia, Tatiana en Olga aan de lijn die allemaal door elkaar kwekken en de verbinding wordt verbroken. De Thuraya laat het ook afweten en stopt ook met de verbinding op de keuze menus, dat had ik namelijk al eerder geprobeerd. Wellicht lukt het beter vanaf Aktobe om te bellen, ondertussen vervloek ik de moderne techniek in Nederland dat er voor dit soort gevallen geen rechtstreekse nummers bestaan want het kost je al zeker twee a drie minuten om door die menus te komen.
Ondertussen duurt de treinreis zo'n 16 uur dus meteen een goedkope overnachting, ik slaap in een couchette voor 4 personen.
Speciale dank voor Gani en Assym en hun fantastische families, hun hebben deze reis tot een onvergeetelijk avontuur gemaakt.

p> 10 juni 2010 Aktobe:

Slapen in de trein is zeker niet optimaal dus word een beetje duf wakker, nee zeker niet van de drank want dat is in de voormalige sovjet unie ook in het OV verboden. In de restauratie wagon werd ik er al voor gewaarschuwd en inderdaad op weg naar de cabine politie controle, heb inmiddels al voor de derde keer mijn paspoort moeten tonen en ze vroegen naar drankgebruik met het welbekende gebaar (strijken langs de hals). Rond 9.00 uur kwam de trein ook weer stipt op tijd aan in Aktobe en met een taxi was ik om 8.30 in het Hotel dat al reeds besproken was, huh! ja inderdaad de klok mag weer een uur terug. Ontbijt is inclusief maar dat geldt niet voor vandaag dus ga ik naar de supermarkt die aan de overkant zit en eet in het park in de schaduw van de bomen, het is alweer snik heet. Het Hotel is een echt Sovjet hotel maar heeft wel veel voorzieningen zoals internationale pinautomaten die ook werken en Wifi....die niet werkt.., ook kun je binnen het hotel treinen boeken en vluchten. Verder geprobeerd om mijn verzekeraar te bereiken en dat lukte nu, dit gebeurde via een ABN-Amro kantoor in Almaty die mij dan weer doorverbond naar NL. Een half uur aan de telefoon gehangen en vooral van het kastje naar de muur gestuurd, dank aan de medewerking van Kazach Telecom die precies tegenover het Hotel zat en prima service bood zonder kosten. naast het geneuzel ook nog tijd gehad om de omgeving te verkennen, Aktobe is duidelijk een stuk moderner dan het platteland. Ik doe wat inkopen in een supermarkt en zie dat er veel meer luxe etenswaar te koop is, denk aan kant en klaar producten en buitenlandse kazen. Naast het Hotel staat een Moskee en er is een park aanwezig met wat terrassjes, ziet er zeker gezellig uit zo! In het hotel terug doe ik nog even wat aan kleding wassen, dit is vooraal makkelijk vanwege het kleine zitbadje die ik even vol kan laten lopen en dan alles erin mik. Heb ook een nacht extra geboekt en keek op van de prijs via een reisburo kostte de kamer 60 euro en nu 32 euro, dat van te voren boeken is dus niet altijd zo voordelig al maakte dat in Uzbekistan weer niet zo veel uit.

p> 11 juni 2010 vandaag een frustatie is morgen een sterk verhaal!:

Om te beginnen heb ik weer kontakt gezocht met de ambassade om het een en ander te regelen, ik moet in elk geval mijn visum verlengen met een week om het een en ander te regelen met betrekking tot het transport van de motor want dat is nu onvermijdelijk. Via de ambassade krijg ik per Email adressen van diverse transporteurs, dus ik kan weer aan de slag met dingen regelen. Dan naar de migration police voor het verlengen van mijn visum, na het bestuderen van mijn paspoort zeggen ze doodleuk kom om 15.00 maar terug! we gaan eerst eten. Dat laatste ga ik dan ook maar doen...
Terug bij het politieburo krijg ik te horen dat de visa niet verlengd kan worden, en daarme moet ik dus binnen twee dagen het land uit zijn. Volgens hun kan transport ook vanuit Rusland geregeld worden, terug in het hotel bestel ik meteen een treinkaartje naar Samara (Ru) zodat ik in elk geval op tijd de grens bereik. Dit gaat een spannende grensovergang worden, trein vertrekt om 3.30 zondag ochtend en zou rond 12.00 middernacht in Samara zijn.

12 juni 2010 Saturday in the park:

Zo treffend vond ik de song van Chicago vandaag, het is een mooie dag en heb even flink uitgeslapen vanwege de nachtelijke treinrit die komen gaat. Daarna ben ik het park wat gaan eten om vervolgens nog wat de buurt te verkennen, de 2x 4 rijstroken brede weg is mooi met de grote verscheidenheid aan bebouwing. Ga je een zijstraat in dan kom je bij de bekende sovjet woonblokken terecht, het ziet er armoedig uit maar dat is vooral uiterlijke schijn volgens mij. Ik zie mensen uit dikke auto's stappen en naar binnen gaan en vooral ook goed geklede mensen, nee het is al duidelijk dat het een gemiddelde kazach of rus weinig uitmaakt hoe hun huis eruit ziet. Zolang het in de winter warm te stoken is en genoeg ruimte biedt voor de familie dan is het OK, binnen is het vaak hetzelfde beeld als op het platteland. Tegen de wand zie je vaak tapijten hangen en dat is een teken van luxe, zit meubilair blijft schaars maar sommige hebben het ook weer heel westers in gericht. Heel vaak zie je dat de balkons dicht gemaakt zijn om wat extra ruimte te hebben en vooral ook als extra isolatie in de strenge winters, de vaak kleine ramen helpen daar ook wel bij.
Daarna terug naar het park en een poosje zitten kijken wat er allemaal gebeurd, een park is in de voormalige sovjet unie druk bezocht en er is van alles te doen. Het is de gezamelijke tuin van de inwoners en deze wordt ook perfect onderhouden, rond de woonblokken is het een saaie boel en men trekt graag naar de parken toe. Rond de Moskee ook nog een uitgebreide kinderspeeltuin en ook daar vooral een drukte van jewelste, vanuit de Moskee hoor je 5x per dag..... ja inderdaad de Islam is de belangrijkste religie hier. Wat me verder opvalt is dat de terrassen niet echt vol zitten, er zijn er wel veel maar vraag me wel een beetje af hoe ze hun omzet halen. Later ga ik in het hotel nog proberen de foto's te uploaden, en dat lukt deze keer! En dan spullen pakken en na middernacht langzaam richting station.

13 juni 2010 Exit Kazachstan:

Nadat ik nog een paar uur extra op de hotelkamer mocht blijven en dus kunnen slapen ging ik rond 2.30 naar het station met de taxi, precies op tijd komt de Bishkek-Moscow express het station binnenrollen. Weer een 4p couchette welke ik nu deel met een oudere dame, gezien de lange afstanden in de voormalige sovjet unie heb je alleen maar slaaptreinen. Net toen ik een beetje lekker lag te slapen wordt er op dedeuren gebonsd "Passport control Granitsa"! Jezus nu al... OK het duurde allemaal even maar de controle verliep probleemloos, niemand vroeg naar de motor die ik niet bij me had. Ondertussen toverde de dame een heel ontbijt te voorschijn en kocht ook voor mij een warm broodje en eieren, weer zo'n typisch voorbeeld van die Kazachse gastvrijheid.
De trein zelf zou naar onze maatstaven in een museum thuis horen maar hier rijdt dat spul nog volop rond, de wagons kraken in hun voegen en de vering is dusdanig dat het net lijkt of je met een boot op zee bent met korte golfslag. De restauratie wagon is helemaal primitief! ik zag zelfs nog kolen verwarming. Nou ja het is oud spul en geen deur sluit meer fatsoenlijk maar het heeft ook wel iets, hier vind je dat nog en kun je proeven hoe het bij ons in de 50er jaren is geweest. Er is wel een groot verschil in de treinen, bij ons zit je zelden langer dan een paar uur in de trein terwijl ze hier berekend zijn op een verblijf van enkele dagen soms (Bishkek-Moskow is 3 dagen).
Rond half tien stopt de trein weer voor de paspoortcontrole aan Russische zijde, we hebben eerst de kazachstan kant gehad dus nu krijg je entry procedure voor Rusland. Ook deze procedure verloopt zonder problemen, ze hebben in de trein geen customs procedure en bijbehorende formulieren en daarom ook geen vragen naar de motor.
Bij aankomst in Samara koop ik meteen een kaartje naar Volgograd en een paar uur later zit ik opnieuw in de trein, dit keer is het slaapwagon zonder cabines maar met allemaal stapelbedden. Ik heb een boven bed en dat heeft twee voordelen: meer privacy en via het open raam heb je wat verkoeling want het is behoorlijk warm, gesnurk hoor je niet want daarvoor maakt de trein zelf teveel lawaai.

14 juni 2010 Volgograd:

Het is een lange rit die ik voor een groot deel slapend doorbreng, opnieuw is de trein vrij oud en ik vraag me af of er na de val van de sovjetunie nog wel nieuwe treinstellen gemaakt zijn. Via Samara was eigenlijk best wel een omweg maar dat kwam omdat de trein naar Saratov later ging en ik vond dat ik voor mijn visum wel wat marge moest hebben, het is niet handig om 5 voor 12 de grens over te gaan. In de loop van de middag kijk met enige verbazing hoe het vuur voor de boiler wordt opgestookt, in elke wagon staat zo'n ding zodat mensen over warm water beschikken voor thee en koffie. De boiler werkt op briketten en zou bij ons allang in het museum staan, nu zie ik warvoor in de wagons de kolen gebruikt wordt. De Russen vinden het maar raar dat ik belangstelling voor dit ding en foto's ervan maakt, voor hun is dit allemaal heel normaal.
In de namiddag kom ik aan in Volgograd en heb heuvel 102 met het enorme stanbeeld al gezien vanaf de trein, het station is aanzienlijk minder fraai dan die van Samara en ik moet met zware bagage nog een heel eind lopen voordat ik bij de uitgang ben Ik neem een kamer in Hotel Volgograd waar ik al veel over gehoord heb, lekker: ik heb een kamer met airco! Vooral overdag was het in de trein heet en heb ik al een poosje in de restauratie wagen gezeten die wel lekker koel was. In Volgograd begint het te betrekken en ik hoor onweer, een beetje afkoeling kan geen kwaad denk ik zo. Het was en buitje van niets en het is alleen maar benauwdvies warm, verder geprobeerd een treinkaartje naar Kiev te krijgen maar dat lukt niet. Ik zal dan naar Moscow gaan en van daaruit gaan vliegen, is kwa trein ook goedkoper.
Nog even wat eten in het Hotel en op het menu staat een redelijk luxe laaltijd: Kaviaar met Vodka en daarna Catfish in witte wijnsaus en ijs toe.

15 juni 2010 Keerpunt Stalingrad:

De dag begint met een goed ontbijt waarbij zelfs gebakken aardappels aan te pas komen, daarna even internet en dan achter het treinkaarte voor Moscow aan. Dat treinkaartje is een beetje een martelgang want het duurt een eeuwigheid bij het loket, de Russen zijn hier nog behoorlijk onbeschoft ook als het gaat om voordringen (het zal wel incidenteel zijn want twee dames die achter mij stonden vonden het ook niet normaal). Bij mij ging het allemaal wat sneller omdat ze in het hotel een briefje hadden gemaakt, voor 1150 Roebel of ca 30 euro heb ik een treinkaarteje naar Moscow (reisduur 21uur).
Ik neem daarna een taxi naar het monument van de slag om talingrad, dit was de slag die Nazi Duitsland de kop heeft gekost en verslagen is door het Rode leger van Stalin. Het is een van de bloedigste veldslagen uit WO II geweest en het 85 meter hoge monument laat ook een diepe indruk achter, we mogen nooit vergeten hoevel mensen het leven hebben gelaten in deze vreselijke oorlog. Een groot oorlogs monument als dit heb ik dan ook nog niet eerder gezien, wat is het beeld groot! Hierna zoek ik en terras op en laat de indrukken nog eens op mij inwerken onder het genot van een biertje, ik neem meteen maar wat eten want daar is het nu ook tijd voor. Het wordt Shashlik met franse frieten en dat smaakt me prima, terug neem ik maar eens gewoon de bus en vraag naar station want dat is vlakbij het hotel. De taxirit was vrij duur en de bus maakte het weer helemaal goed, busritje kostte 25 eurocent. Het reizen per OV in Rusland is vrij simpel, gewoon instappen en er komt terwijl je al rijdt een dame langs om het kaartje af te rekenen. Een toerist heeft het bij ons een stuk lastiger met die OV chipkaart, we willen het allemaal te complex maken en centraliseren (het back to basic gevoel komt weer boven). De metro is al net zo simpel, je koopt een kaartje of muntje om toegang te krijgen tot het metronet en dan maakt het niet uit hoe lang of hoeveel kilometers je aflegt.

16/17 juni 2010 Nachttrein naar Moscow:

Na het ontbijt eerst de spullen pakken want ik moet voor 12.00u de kamer verlaten, daarna ga ik eens op zoek naar nieuwe bagagetassen en die vind ik. De oude is een hele grote en die is erg zwaar, bovendien is de rits door overbelasting gesneuveld. Twee tassen is zeker confortabeler en de zaak wordt overgepakt, de oude is voor grof vuil (heeft toch maar 2,50 gekost). Dan nog even internet en nog een lunch om 14.30u nemen, om 17.02 gaat de trein naar Moscow. Ik heb weer plaatsnummer dat deelbaar is door 4 zoals ik graag wilde, dit is een bovenbed naar achteren zodat ik wat koeling van de rijwind heb, dit is echt de enige comfortabele plaats anders wordt het zweten.
Rond een uur of vier ga ik lopend naar het station, het is per slot van rekening maar een paar honderd meter van het Hotel en dan vind ik een Taxi wat overdreven (toch wel zwaar met bagage). Eerst uitzoeken wel perron en dan zit alweer in de trein, ik ontmoet ook weer een paar leuke mensen die ook behoorlijk engels kennen. Een van de mensen die ik ontmoet is een vrouw uit Tadjikistan, ze woont nu in Volgograd samen met haar man en dochter die nu ook mee reizen en wist een hoop over het land te vertellen. Rond een uur of twee kwam ik aan in Moscow maar het duurde nog wel even voor ik uitgezocht had hoe met de metro bij het Hostel te komen, deze bleek vol te zitten maar ze wisten er nog een op de new Arbat te zitten welke gegarandeerd plaats had. Ik zie weer vertrowde plekjes en ga weer eten in het Oezbeekse restaurant waar ik vorig jaar ook geweest ben, 's avonds werd het ook in het Hostel nog heel gezellig en er was iemand met een gitaar.

18 juni 2010 De grote stad:

De dag begint met een uitdaging, het verkrijgen van een vliegticket! Na het bestuderen van Internet kom ik erachter dat LOT (poolse luchtvaartmaatschappij) de goedkoopste aanbieding heeft, het lukt echter niet om online een ticket te bestellen dus ik zoek uit of er een kontoor in Moscow zit. Na deze te hebben gevonden begeef ik me naar het kantoor en bestel de tickets die ik op internet had gevonden, ik heb een ticket voor nog geen 200 euro te pakken met een tussenlanding in Polen. Naar het kantoor ga ik met de metro en terug lopen waarbij ik al snel ook langs het rode plein kom, na een bak koffie ga ik de Basilius kathedraal van binnen bekijken en wat is dat mooi! Ik vind het leuk om weer in Moscow te zijn, ik vind het een hele mooie stad en vooral ook indrukwekkend. Even terug naar het Hostel om wat bagage te lozen en daarna naar de Old Arbat en uiteindelijk blijven hangen bij het Hardrock Cafe, een beetje jammer van het voetbal gebeuren... tja daar heb ik nu eenmaal niet zo veel mee. 's Avonds kom ik in kontakt met een Ukrainer die een aantal jaren in Nederland heeft gewoond, hij is een kunsthandelaar maar dan wel low profile. In de gesprekken schakelen we regelmatig tussen nederlands en engels en het wordt laat, het was weer veel te gezellig en hebben ook een echt lekker biertje (Oxota-8%) gevonden.

19 juni 2010 Moscow never sleeps:

Nog en dag in Moscow en begin met wat uitslapen, na me wat verdiept te hebben in de mogelijkheden om het vliegveld te bereiken ga ik weer richting het rode plein. Dt keer neem ik een kijkje in het Gum warenhuis, het is een enorm winkelcentrum met maar liefst 150 winkels. Hier vindje de duurste horloges, sierraden, dure kleding en parfum ook multimedia spul is aanwezig, ik zag ook een winkel waar ze apple verkopen. Verder kun je er een bak koffie drinken voor ca 5 euro, laat maar het blijft bij mij bij kijke kijke en nie kope. Ik geniet nog even het drukke gebeuren rond het rode plein en het park want het is zaerdag, op zaterdag is het veel drukker in de parken en ik zie ook weer wat bruisparen die bij een van de fonteinen op de foto worden gezet. Toen ik een beetje trek begon te krijgen besloot ik om bij en Sushi restaurant te gaan eten, erg lekker en ik leer met stokjes eten. Nog even wat sjoppen op de new Arbat en dan terug naar het Hostel, als ik hier praat met mensen over Moscow hoor ze steeds zeggen "the city never sleeps. Inderdaad is het een 24 uur maatschappij en is het in de nacht soms net zo druk als overdag, er klinkt een negatieve ondertoon als men dit zegt.
Eten doe ik nu in het Hostel, heb een pastagerecht gekocht in de supermarkt en die gaat nu in de Magnetron. Hostels hebben over het algemeen een gezamelijke keuken die je kunt gebruiken, daar kun je als je wilt gewoon je eigen potje koken.