Van Alamty naar Moskou per trein

14 september: weer naar het oosten

Fasten your seatbelts! hoorde ik vaag uit de luidsprekers komen, meer was er van het Oekrains-Engels niet te verstaan maar inmiddels weet ik het wel want die informatie is bij elke vlucht hetzelfde. Het vliegtuig zet de landing in na een 5 uur durende vlucht vanuit Kiev, Almaty is de bestemming. Het eerste stuk van Amsterdam naar Kiev vloog ik nog met KLM maar nu is het met Ukrain International Airways, niets te klagen verder want ik had met beide vluchten een riante zitplaats bij de nooduitgnang waar de stoelen altijd iets verder van elkaar staan. Grappig was dat ik bij de eerste vlucht naast een Ukrainse vrouw zat die geen Engels verstond, omdat ze de werking van de nood deuren niet begreep moest ze ergens anders gaan zitten van het KLM personeel. Net als in Kiev was de landingsbaan in Almaty net zo hobbelig als dat de wegen in deze regio ken, na even flink door elkaar geschud te zijn staan we bij de terminal en kan ik uitstappen. Het is 02.30u en het is rustig op het vliegveld, de douane controle verliep snel en bestond alleen maar uit een migratiekaart invullen en dan naar het hokje waar twee vriendelijke dames het verder afhandelden. Ik kreeg ook meteen de registratiestempel op de migratiekaart, daar vroeg ik ook naar om later registreren bij een politieburo te voorkomen, ze beginnen het langzaam te snappen hier en ik ook. Buiten wachtte vele taxis en na wat onderhandelen heb ik er een die me naar hotel Turkestan brengt, die heb ik in Kiev op de luchthaven uitgezocht toen ik daar even aan het internetten was. Een redelijk hotel voor 30 eur per nacht welke vlak bij het station ligt, onderweg ook nog even geld gewisseld... net als in Moskou zijn er hier kleine wisselkantoortjes welke 24*7 open zijn. Door de grote concurrentie krijg je bij de wisselkantoortjes een betere koers dan bij de bank al zal het verschil hooguit 1% zijn, nu zal die 1% me een worst wezen maar die wissel kantoortjes zijn wel handig en de koers staat vaak op een display buiten.
Koers: 1 EUR = 200tenge

15sept: Almaty

Rond 9.00u ben ik wakker en begin de eerste dag in de grote stad, om te beginnen maar eens een stukje lopen en heb het station gevonden en een citymap van Almaty gescoord. Er is veel straat handel en zo scoor ik ook een ontbijt, een broodje, een fles Fanta en een banaan en voor 1 euro ben je klaar. Bij het station koop ik een treinkaartje voor Dzusaly, ik had alles op een briefje geschreven (Data en bestemming) en zo communiceren we ook. Ik had ook de jongste dame achter het loket gekozen met het idee dat de jongeren toch het beste Engels spreken, voor een nachttrein van 1300Km betaal je 15 euro (3000tg) Verder informeer ik naar de mogelijkheden om Charyn Canyon te bezoeken, dat kost wel wat maar dan krijg je er ook wat voor. En dan nog het weer... 's nachts 20gr en overdag tussen de 25 a 30gr, prima weer dus in dit droge klimaat en eindelijk zomerweer. Van een jetlag lijk ik helemaal geen last te hebben, er is 4 uur tijdverschil. Even weer terug naar het Hotel meegdeeld dat ik tot de 18e blijf en de excursie naar Charyn Canyon geregeld, daarna een rondje lopen en de Bazaar aan de overkant verkend die zeker zo groot is als die in Beverwijk. De Bazaar is ook de plaats waar de Locals hun normale inkopen doen, deels buiten en ook binnen in grote hallen want ook in de winter gaat de handel gewoon door. Je ziet overal eigenlijk kleine winkeltjes van zo'n 5 tot 10m2 waar elke handelaar zijn waar uitstalt met ieder zijn specialiteit, je kan er terecht voor etenswaar maar ook voor een nieuwe boormachine of een kraan voor je badkamer. De lunch vandaag bestond uit Manti dat een soort pastagerecht is met vlees en ui gevuld, daar zit meteen goed vol van. Er is niks mis met de Kazachse keuken die behoorlijk gevarieerd is en smaakvol, alleen vernam ik na dit gerecht toch wel enige verhoogde darmgasproductie.
Als je rondloopt in de buurt kom je ook weer de bekende woonblokken tussen en dan zie je ineens de plek waar het afval wordt gestort, diverse containers in verre staat van ontbinding en een hoop rotzooi eromheen. Dit geeft een scherp contrast met de hoofdwegen die gewoon brandschoon zijn en waar je continu mensen ziet vegen of groen onderhoud doen. Tussen de woonblokken staan ook gewone huizen met de vaak hoge muren eromheen die vaak van staal zijn, verwacht hier geen mooi aangelegde tuintjes maar meer een grote zandbak waar wat schuurtjes op staan en spullen rondzwerven. Die schuurtjes zijn vaak ook het Toilet en soms apart een doucheruimte, de grote woonblokken zijn een luxe met hun inpandige water en afvoervoorziening.
Even een tukkie doen na het urenlang slenteren en na zonsondergan weer de straat op, naast het Hotel is een restaurant met Disco en dat ziet er wel tof uit. Ik spreek diverse Kazachen die hun best doen om Engels te praten en soms lukt dat nog heel aardig, ik heb niet meer geld bij me dan strikt noodzakelijk is en met 10 euro kun je je aardig klem zuipen en dat maak ik ook lang niet op. De muziek varieert van westers tot typisch kazach stijl dat ook veel op arabisch lijkt, ook hoor ik bekende muziek dat in het Kazach is vertaald. later neem ik nog een shaslick en kom in kontakt met met een een aanal Kazachen en daarmee wordt het Wodka, erg gezellg en het woord Kameradsky kwam regelmatig voorbij en zo eindigde de avond.



De natuur als architect

Mensen kunnen mooie dingen bouwen maar de natuur weet altijd nog mooiere dingen te bouwen, daar is de Charin Canyon een mooi voorbeeld van, de grillige rots formaties lijken soms op oude kastelen met torentjes uit een ver verleden en zou een prachtig decor zijn voor een film als Lord of the Rings. Het is een heel mystiek landschap dat je fantasie de vrije loop geeft, in elke rotsformatie zie je wel iets bijzonders en je fantaseert er meteen een verhaal bij. Indiana Jones zal zich hier zeker thuis voelen, het is net of Charin Canyon vol zit met geheimen en mysteries welke nodigen om elk hoekje en holletje grondig te ondrzoeken. Na zo'n km of 4 lopen door dit wonderlijke landschap kom ik bij een smalle opening in een rots die de weg versperde, volgens mij kon er absoluut geen auto door maar de bandensporen lieten zien dat dat wel gebeurde. Ook had ik onderweg twee Ladas Niva gezien die even later voorbijkwamen, daar waren de bandensporen dus van. Later rij ik met een van die Ladas mee terug om niet hetzelfde stuk weer terug te moeten lopen, dit werd een heerlijk staaltje offroadrijden en de chauffeur had zo de Dakar kunnen rijden. IK vond de weg al niet gemakkelijk om te lopen laatstaan te rijden maar deze Lada deed dat in zeer rap tempo, ook door die poort ging het zeer vlot en de chauffeur had er groot plezier in.
Om er te komen heb ik bij een reisagentschap een auto met chauffeur geregeld, het is 230Km rijden dus een stevige trip nog naar het oosten. Wie met eigen vervoer gaat kan rekenen op een stevige aframmeling als die aan het laatste stuk begint, zonder 4x4 niet te doen, het wegdek is net een wasbord wat in mijn beleving het ergste wegdek is wat er bestaat. Op de terugweg nog langs een eettent geweest war we lekkere shashlik hebben gegeten, onderweg zie nog ik bewegwijzering welke niet te lezen zijn...Chinees!. We rijden vlak langs de Chinese grens en er zijn afslagen naar chinese plaatsen en natuurlijk grensovergangen.
Het begint zachtjes te regenen wat hier in de bergen wel vaker gebeurt, daarmee was de temperatuur ook gedaald naar een aangename 16 graden wat voor wandelen in de bergen prima is. Terug in Almaty hield het op met zachtjes regenen en werden het meteen hevige plensbuien wat ook resulteerde in blankstaande straten en overstromingen, ik zag hoe een groep meisjes allen tegelijk omhoogsprongen om een waterballet van een voorbijgaande auto te ontwijken en dat deden ze erg elegant! Het is een totale verkeerschaos verder waartussen ook nog vele voetgangers tussen staan in de hoop een lift te krijgen, het is erg gebruikelijk hier dat mensen met elkaar meerijden als het kan. s'avonds weer naar het Restaurant naast het Hotel welke heerlijke shashlik heeft, dit keer een ander soort met kip want er zijn vele soorten te verkrijgen. Vergeefs geprobeerd een Internetcafe te vinden maar helaas is dat niet gelukt, de hotels hebben ook geen Wifi tenzij je in een heel duur 5* hotel terecht bent. Dat is me vorig jaar ook al opgevallen toen ik hier was, in Aktobe trof ik pas voor het eerst een Hotel met Wifi.

17 sept:

Het is weer zonnig en warm en dit wordt mijn laatste dag in Almaty, drie hele dagen vind ik in deze stad ook wel genoeg want veel bijzonders is het niet behalve heel groot. Om te beginnen maar eens het Hotel, volgens de taxichuffeur was het geen goed hotel en een gemiddelde klagende nederlander zal zeker wat te zeuren hebben over het bed en matras. Voor mij is het meer dan voldoende voor iemand die ook wel kampeert enzo, de airco en de koelkast doen het allebei en de badkamer is eenvoudig met zitbad maar voldoet aan alle wensen. Het is wellicht ook niet de mooiste ligging maar met grote markthallen aan de overkant en het station vlakbij vind ik het wel een goede plek, ik heb uitzicht op de bergen en dat is ook wel mooi, en dat voor 32,50 ppn.
gezien de verkeerschaos ben ik blij dat ik niet voor de optie huurauto heb gekozen, de taxis zijn heel betaalbaar als je het goed onderhandelt. Hoewel het land voor het meerendeel islamitisch is zie je bijna geen hoofdoekjes, ook aan het alcohol gebruik in het uitgaansleven merk je het niet. Alleen de Moskee verraadt de religie en laat af en toe van zich horen als i ook dat niet zo nadrukkelijk als in het middenoosten, de jonge vrouwen lopen bij voorkeur in strakke spijkerbroeken of zwarte leggings en altijd zijn de lichaamsvormen goed zichtbaar. Je ziet hier veel mooie vrouwen met lange zwarte haren en donkere ogen, soms zie je ook geblondeerde types of met rood haar om wat meer op een westerse vrouw te lijken maar met de typische aziatische karaktertrekken lukt dat echt niet.
Inmiddels heb ik ook een trein kaartje naar Moskou en die is aanzienlijk duurder (80.-), ik heb vertrekpunt Aktobe gekozen omdat deze niet in Dzjusaly stopt en in Kyzl Orda op een onzalig middernachtelijk uur vertrekt. Dan kan ik net zo goed een dag van tevoren een trein pakken van Dzjusaly naar Aktobe, dat komt kwa planning het beste uit en heb nog wat tijd voor sight seeing in Aktobe.
Pogingen om met mijn vader te bellen mislukken aan alle kanten, met welke telefoon dan ook krijg ik steeds melding van U heeft een verkeerd nummer gerdaaid terwijl die echt wel klopt. Ook mail is lastig, als ik in een Internetcafe gmail aanroep moet ik door extra beveiligingen zien te komen die dan vervolgens niet werken. Die veiligheid is natuurlijk goed maar in dit geval werkt tegen mij, Wifi is ook nergens te bekennen anders had ik daar nog wat mee gekund. Ik had in deze stad waar Amsterdam 2x in past wel wat meer verwacht, zelfs de internet cafes zijn schaars en voornamelijk ingericht voor gaming. In de avond weer aan de shashlik en nog leuke mensen tegen gekomen, een stel bood ook spontaan hun telefoon aan om nog een poging te doen om naar Frankrijk te bellen.

18 sept: Op de trein

De trein vertrekt om 12u en voor die tijd lukt het om mijn email account te te openen dankzij de lieftallige hulp van Sjanna de receptioniste van het Hotel, ze heeft veel moeite gedaan om me daarmee te helpen en daarme stijgt het Hotel in aanzien.
Op het station even mijn ticket ontcijferen...Treinnummer-Wagon nummer-zit/ligplaats, ik zie dat ik wagon 4 moet hebben en als de trein aankomt stopt ie precies voor mijn neus, bed nummer 43 vind ik ook snel. Omdat treinreizen vrij lang zijn is er een ware cultuur ontstaan om het leven op de trein zo aangenaam mogelijk te maken, een van die dingen is dat je voedsel en drinken met elkaar deelt. Ik had daar gelukkig op gerekend en had al een voorraad noten, gedroogd fruit en bananen bij me. Mijn overbuurman had gedroogd vermicelli in een soep pakket en vis in blik. Zo begint de eerste eet ronde wat een heel ritueel is in de trein, de kolen gestookte boiler vormt een cruciale rol in het geheel want met heet water maak je de soep klaar, zet je thee of koffie en maak je vriesdroog maaltijden klaar. Bij stops die tussen 15 en 30min zijn stormt iedereen naar buiten om hun slag te slaan bij de vele handelaren op het perron, eten en drinken en zelfs bier (wat streng verboden is in het openbaar vervoer) is te koop. Zo wordt het snel avond en na een muddag tukkie komt er bij zonsondergang weer leven in de brouwerij, op de perrons zijn nu ook allerlei kant en klare dingen te kop zoals Manti, gebakken aardappelen, vlees en vis. Iedereen gaat weer met theepotten slepen naar de boiler en er wordt van alles klaar gemaakt, ik scoor een portie Pastamedaillons gevuld met aardappels welke bij de overbuurman ook in de smaak vallen en hij heeft weer Manti meegenomen! Wat later in de avond zie ik een kwajongens blik in de ogen van mijn overbuurman en met wat stiekum gegrinnik komen er twee bierflesijes te voorschijn die dan weer handig in een handoek worden verstopt, als we even later bier uit theekopjes drinken zeggen we dat het gewoon groene thee is.

19 sept: Djusaly

Nog steeds in de trein word ik na een onrustige nacht wakker als deze net Turkestan voorbij is, naast de spoorlijn zie ik de weg die ik vorig jaar gereden heb met de motor en zie een aantal herkenningspunten. Bij een stop scoor ik gebakken vis dat me ook erg goed smaakte, verder was er genoeg zooi over van gisteren om op te maken wat niet lukte.
De trein en de stations is ook een levendige handelsplaats en dat maakt de reis allesbehalve saai ook al koop ik niet veel meer dan een fles mineraalwater of Fanta ofzo, je ziet kleding, sieraden en horloges voorbijkomen naast de vele levensmiddelen. De laatste drie uur dood ik met lezen, mijn overbuurman stapte voor KyzlOrda uit en andere even later ook dus zat met weer hele nieuwe mensen in de trein, de reis duurde 26 uur.
Precies op tijd kom ik aan in Dzjulsaly en kijk even rond, als ik Gani niet zie neem ik een Taxi en geef de chuffeur het briefje met het adres. Hij moet zelf even navragen waar de straat is en we gaan zoeken, op een gegeven moment zie ik iets bekends en zeg tegen de chauffeur (die het al moeilijk had en aan het bellen was) "daar is het", het is inderdaad het goede adres waar ik voorig jaar was en herkende het afdakje van de veranda waar we toen sliepen. Ik werd hartelijk begroet door de familie en we gingen direct aan de thee, dat was een komplete uitgebreide lunch volgens mij! Leuk om hier weer te zijn.
Er is nog tijd om wat te doen en we gaan naar het monument van Korkut dat zo'n 10Km verder langs de M32 ligt, Korkut was een invloedrijk filosoof uit de 8e eeuw die op zoek was naar het eeuwige leven. Er zijn vele legendes rond deze figuur en hij is bekend in heel Azie, het is een mysterieuze plaats waar vaak bruisparen heen gaan om wensen te doen waarvoor een bepaald ritueel moet worden opgevoerd.

20 sept: Kazach feestmaal

Even een rustdag voor mij waarbij ik hoofdzakelijk bezig ben met de computer en reisverslagen enzo, wilde ook nog wat lezen maar daar kwam ik niet aan toe. We werden vandaag ook nog op een stroomstoring getrakteerd, net toen ik even via de computer een film zat te kijken...ineeens piep piep en verder geen geluid meer. De computer is voorzien van UPS en daardoor kon daardoor netjes worden afgesloten, het komt vaak voor dat de elektra wegvalt en dat vooral in de winter omdat een aantal mensen die te weinig kolen hebben ingekocht aan het einde van de winter overstappen op elektrische verwarming. De verwarming bestaat uit een kolenkachel welke in de keuken staat met daaraan gekoppeld een buizenstelsel met water dat door het hele huis loopt met radiatoren ertussen, de meest primitieve vorm van centrale verwarming waarbij de circulatie op natuurlijke wijze op gang wordt gehouden. In de middag komen er een aantal vrienden van Gani die helpen bij de bouw van een Russisch badhuis, de muren staan er en als dak balken worden ruwe boomstammen gebruikt, daarboven wordt beton gestort zo te zien zonder bewapening maar goed onderstend door de boomstammen. Zodra de zon ondergaat gaan we met een aantal vrienden aan een traditionele Kazachse feestmaaltijd, eerst beginnen we met Vodka en brengen allerlei toasts uit en dan komt er ineens een grote schaal op tafel. Gani legt uit dat dit een traditionele maaltijd is en dat de Vodka er eigenlijk niet bij hoort, op de schaal ligt een flinke eend welke op en bed ligt van pasta en aardappelen. Er komen nog meer schaaltijes met allerlei dingen zoals salades en stukjes brood horen er ook bij, een van de mannen gaat beginnen met vlees te snijden en geeft aan mij het beste stuk. Een gast zit altijd met zijn gezicht naar de deur wat wordt aangegeven als de beste plek, ook zitten we altijd op de grond aan een lage tafel. Ik begin met het kluiven aan de eend en het smaakt heerlijk! wie wel eens pekingeend heeft gegeten kan een idee hebben hoe het smaakt en dan is dit nog lekkerder. We eten gewoon met de vingers en er is dan ook geen bestek aanwezig en evenmin borden, gewoon pakken van de schaal! Het eten duurde tot in de kleine uurtjes en er werd druk gepraat over Nederland en Kazachstan, Gani moest regelamtig als Tolk dienen omdat niet iedereen Engels verstaat. Na een overdaad aan voedsel en Vodka gingen de vrienden van Gani naar huis en wij slapen.

21 sept: Majal Baba

Vandaag waren Gani en ik allebei een beetje duf van het feestmaal en bij mij was het vooral de overdaad aan eten die me een offday bezorgde, toch stond er nog het een en ander op het programma want we gaan naar het mausoleum van Majal Baba dat ca 200 jaar oud is. Volgens Gani is dit een heilige plaats die veel krachtiger is dan die van korkut, om er te komen moet je 20Km door de steppe waar alleen een zandpad loopt. Na een aardige offroad rit met een Audi100 komen we de plek dat echt midden in de steppe ligt, nou ja in het midden....de steppe gaat nog minstens 500Km door naar het noorden.
Het mausoleum heeft iets geheimzinnigs en ter plaatse wordt door iedreen een soort ritueel opgevoerd, zeg maar een gebed die geluk een voorspoed zal brengen. We komen eerst bij het mousuleum van de zonen van Majal Baba welke groter is dan die van hun vader en gaan daarna naar het kleinere, mooiere en oudere mausoleum. Ondertussen komen we ook langs een waterbron waarvan het water geneeskrachtig zou zijn, we nemen daar allemaal een paar slokken van en het is wonderlijk hoe zuiver het water is. Normaal neem ik in dit soort landen geen water uit de kraan of van een bron maar nu vertrouw ik het wel, er zit ook een aparte smaak aan... of moet ik juist zeggen minder dan normaal?. Het gebeds ritueel wordt nog twee keer gedaan voordat we weer in de auto stappen en weer over het zandpad terug rijden naar het stadje, eenmaal weer thuis dan gaan Gani en ik een tukkie doen. Ook besluiten we om na het eten vroeg naar bed te gaan.

22 sept: Rustdag

Na een lange nachtrust voel ik mee weer helemaal de oude en begin rustig aan met lezen, reisverslag bijwerken en foto's backuppen en bewerken. Ondertussen vaarg ik me af waarom de Kazachen zo vaak eten, 5x per dag maak ik hier mee en het zijn ook geen kleine beetjes. Beginnen met ontbijt, daarna een pompoen met brood en rond twee uur een pastagerecht, dan volgt nog rond 4 a 5 uur de thee wat ook weer een maaltijd is en na zonsondergang de laatste warme maaltijd.
s'avonds zijn we uitgenodigd om bij vrienden te eten die binnen kort gaan trouwen, weer een tafel vol met heerlijkheden en genoeg drank. Het wordt weer erg gezellig en laat en het wordt wel erg duidelijk dat kazachen echt een super vrolijk volk zijn,

23 sept: Baikonur

Om 11.00 gaat de bus en na een hobbelige rit komen we aan net buiten Baikonur, met de hulp van locals en een taxichauffeur lukt het om dit normaal afgesloten gebied binnen te komen. De Taxichauffeur werkt op het cosmodrome en weet erg veel te vertellen terwijl een andere Kazach als tolk dient en het goed in het Engels uitlegt, erg interessant als er verteld wordt over het grote ongeluk in 1960 waarbij een raket omviel en op de grond vele doden vielen. Er is verder een Raket te zien waarmee Juri Gagarin de eerste bemande ruimtevlucht maakte een SS17 raket welke beide als monument staan opgesteld in het stadje, ook vliegtuigen worden bekeken en een paar monumenten. Tot slot bezoeken we nog het ruimtevaart museum dat de hele ruimtevaart geschiedenis laat zien van 50 jaar russische ruimtevaart, geweldig om te zien allemaal!
Het lukte hier om wat russische roebels te verkrijgen voor later in de trein naar Moskou, daarna kon ik ze weer voor een deel uitgeven aan een lunch maar heb nog genoeg over voor de trein. De rondrit vond plaats in een gammele Lada die echt bijna uit elkaar viel, stoelen hingen scheef en los in de wagen en de wielophanging was ook niet meer geheel volgens specificaties. Probleemloos komen we ook weer door de controle bij het verlaten van de gesloten stad, de taxichauffeur en grens ambtenaren kennen elkaar en dat scheelt want deze dag was erg illegaal maar dat geeft een extra dimensie aan het geheel. De terugweg geschiedde in even Gammele Setra bus waarbij de franse dieseltechniek het onderweg nog liet afweten, uitstappen een bus aanduwen en ineens deed hij het weer! Een erg interessante dag vandaag en een beetje spanning, zo leer je Kazachstan kennen. Terug in Dzjusaly nog wat napraten en eten in de keuken dus even op een gewone stoel of bank ipv op de grond, daarna nog even aan het station een kaartje gekocht voor de trein naar Aktobe om vervolgens de laatste nacht in Dzjusaly in te gaan.

24 sept: Dzjusaly-Aktobe

Rond 16.30u vertrekt de trein en voor die tijd heb ik mij nog bezig gehouden met pakken, inkopen doen en voorbereidingen treffen voor 3 overnachtingen in de trein, afscheid nemen was even moeilijk voor zowel Gani als mij...het was een fantastische tijd! Er zijn alweer plannen in de maak om volgend jaar terug te keren naar KZ en dan wat langer, met Gani besproken om het noorden eens te verkennen dat volgens hem erg mooi is, ik zou dan ook de hoofdstad Astana kunnen verkennen. Ik ben inmiddels ook verknocht aan dit land dat vooral mooi is vanwege de mensen die er wonen, ik moet nu ook iets gaan doen aan de taal Kazach dat veel op turks lijkt.
De trein dendert ondertussen langs bekende plekken zoals Baikonur en Aralsk, een wat onrustige nacht omdat er 2x een moeder met baby meereizen...had ik toch maar 3e klas genomen ipv 2e...

25 en 26 sept: Aktobe en weer in de trein

Als ik om 9.00u aankom in Aktobe moest ik even nadenken wat te doen om 12 uur door te brengen, de trein naar Moskou gaat rond 21.00 pas. Ik besloot om naar het Hotel te gaan waar ik vorig jaar ook was, ik wist dat ze wifi hadden en dat is wel zo prettig. Het was een goed idee want ook al neem je geen kamer kon ik mooi even op een normale manier naar de WC en ook internetten, ik ken de weg hier en kan even de bagage in het Hotel achterlaten.
De dag wordt besteed aan internetten, winkelen en eten en drinken, in de avond weer op de trein en dan begint de laatste en de langste etappe naar Moskou. Ik zit met een stel gezellige Kazachen waarvan een directeur is van het en of ander en invloed heeft op de trein autoriteiten, deze laatste kwamen de piva en vodka zelfs brengen! ik laat de rest aan de fantasie over. De volgende ochtend ging vooral voorbij aan grens geneuzel, maar liefst 4x heeft de trein 90min stil gestaan voor deze burocratische zooi. Ondertussen waren de vrolijke Kazachen ingeruild voor drie oudere dames uit de categorie welgesteld, dit is een minder gezellig gezelschap dus maar ze reizen niet verder dan Saratov(ru). IN Saratov weer nieuwe medereizigers en nu was het een jong gezin uit Moscow, erg druk bezig met hun kleine zoontje of anders met de laptop en Ipod. Je hebt Moskou en Rusland en daartussen zit een wereld van verschil, met deze mensen valt ook geen feest te bouwen dus het wordt vroeg naar bed voor de tweede nacht in deze trein.

27 sept: Moskou

Na een goede nachtrust komt de trein rond 10.30 aan in Moskou, het weer is zonnig en een beetje frisjes en dat vind ik prima zo. In het station volg ik de bordjes Metro en koop een kaartje waarmee je toegang krijgt tot het metronet, eenmaal beneden kijk ik welke lijnen ik moet hebben, lijn 5 en daarna lijn 1. Als ik uitstap om op de volgende lijn te stappen merk ik dat ik een station te ver ben, OK niet handig maar loop naar de overkant en pak de metro terug.... volgende halte weer eruit en..... station te vroeg. Ik loop naar het grote bord om te kijken hoe het zit en vraag het nog eens aan iemand, antwoord was simpel.... bewuste station was gesloten en werd daarom overgeslagen. Dan maar naar station Kievskaya en daarvan lijn 4 nemen naar Arbatskaya waar lijn 1 ook aankomt, het maakt ook niets uit of ik nu met lijn1 of lijn 4 aankom in de Arbatskaya. Vanaf daar is het maar een klein stukje lopen naar het Hostel, eenmaal aangekomen in het Hostel is het eerste wat deed douchen en omkleden en de oude kleding in de wasmachine stoppen. Even een bakkie thee zetten en dan weer richting Arbat waar ik bij de citybank kan pinnen, ik heb nog genoeg euro's maar bewaar die liever voor thuiskomst. Op de terugweg neem ik op een terras een portie Penne met spinazie, erg lekker maar ook niet echt goedkoop zoals je in Moskou kan verwachten. Verder hang ik wat rond op de Arbat waar ik nog een hele aparte straatmuzikant tegenkom met een eigen ontworpen dubbelgitaar, 's avonds gegeten in het Oezbeekse restaurant waar ik vorige jaren ook ben geweest en dan terug naar het Hostel waar ik weer nieuwe mensen leer kennen.

28 sept: Moskou

Vandaag vooral orienteren over nog te bezichtigen zaken en ook weer op het rode plein geweest, sushi gegeten, boodschappen gedaan en jas gekocht. Verder zelf eten gemaakt en weer vele nieuwe mensen ontmoet, dat is toch wel het leuke van een Hostel.

29 sept: Top Secret! Bunker 42

Met een Spanjaard(German) heb ik besloten om vandaag naar het coldwar museum te gaan, nu de koude oorlog voorbij is zijn diverse commando posten en geheime bunkers niet meer nodig. Zo heeft Gorbatjov ook bunker 42 opgeheven welke diende als schuilplaats en communicatie centrum van het russische leger, nu een mooi museum dat je terugbrengt naar de periode van koude oorlog en de daarbijbehorende atoomwapens. De bunker bevindt zich op 60meter diepte en bestaat uit 4 delen welke door gangen met elkaar verbonden zijn, normaal is de prijs voor individuele rondleidingen 11000 roebel pp maar wij krijgen nu een rondleiding voor 1300pp omdat ze toch niks te doen hebben. Vie een trap gaan we de diepte in dat overeenkomt met 18 verdiepingen, dan komen we in een gang welke is gebouwd van zware salen ringen die aan elkaar gebout worden.De bouw is van medio jaren '50, Na de gang komen we in een grotere ruimte welke ook gemaakt van stalen ringen. Nu kunnen we eerst een film kijken over de geschiedenis van de koude oorlog, erg indrukwekken om te zien hoe steeds kragtigere kernwapens ontstonden. Daarna komen we bij het commando centrum waar we kunnen ervaren hoe het lanceren van een lange afstand raket gaat, open het rode doosje en neem de twee sleutels, draai sleutel schakelaar 1 om en voer een code in. Raketten zijn gereed voor lancering! nu de tweede sleuteschakelaar omdraaien en vasthouden en na een bericht dat comagnon die dezelfde handelingen wil doen een knop indrukken en ..... raket gaat omhoog en je ziet hoeveel minuten het duurt voor impact. Gelukkig is het maar simulatie maar wel realistisch gemaakt allemaal, leuk nu zo'n spel wargames. verder is er veel communicatie apparatuur te zien en behoorlijk wat oude electronica, een paradijs voor mij en verbaas me over de mechanische codeer typmachine. Ook de frequentiemeter met Nixiebuizen trok mijn aandacht, en natuurlijk de AK47's waarvan de gids (een leuke russische) liet zien hoe snel je zo'n ding uit elkaar kon halen in 6 delen en ook weer inelkaar kon zetten.
We hebben ook de andere delen van de bunker gezien, zo is er een deel gebruikt voor de energie voorziening en ook watervoorziening en lucht verversing waarbij actieve koolstoffilters werden gebruikt. Met de lift gingen we uiteindelijk weer naar boven en nemen afscheid van russische jonge dame die ons rongeleid heeft, weer een bijzondere ervaring rijker welke aardig aansluit op de trip naar Baikonur. Terug in het Hostel maken we weer kennis met nieuwe mensen die echt uit alle hoeken van de wereld komen, ik noem maar eens wat: Australie, Oezbekistan, Japan, Argentinie, Brazilie, Oostenrijk, Spanje en natuurlijk Rusland. Ieder heeft zijn eigen verhaal en vooral een oudere Australische dame heeft veel te vertellen over haar vele reizen die vaak ook heel avontuurlijk zijn geweest.

30 sept: Gorki park

Vandaag is Gorki park aan de beurt waar ik samen met de Australische dame naar toe ga, een aardig bijzonderheid is dat een van de test toestellen van de russische spaceshuttle Buran hier staat opgesteld. De Originele Buran heeft slechts een onbemande ruimte vlucht gemaakt, daarna werd de geldkraan dichtgedraaid door Gorbatjov waarmee het russische spaceshuttle programma ter ziele was. Tragisch ook dat de originele Buran uiteindelijk vernietigd is door het instorten van de Hangar waar hij stond, een stommer einde van een ruimteveer kan ik me gewoon niet voorstellen. De test toestellen waren uitgerust met eigen motoren en waren bedoeld voor test vluchten binnen de dampkring, een daarvan staat nu dus in Gorki park en de andere is naar Duitsland gegaan. Gorki Park is het bekenste park van Moskou en heeft een aantal bijzondere dingen als een hele oude draaimolen, het bestaat sinds 1955 en het heeft gewoon iets.... weet niet precies wat.
s'Avonds weer zelf eten gemaakt en dit keer was het veel te veel omdat alles op moest, zo heeft de Australische dame mee gegeten en een braziliaanse vrouw heeft ook wat vlees genomen zodat alles opkwam. Daarnaa praat ik nog een poos met een groep Brazilianen totdat het bedtijd is, weer een interessante dag voorbij.

1 oct: Van Matroeshka tot kalasnikov

De laatste dag alweer in Moskou, een mooi moment om eens naar de markt te gaan. Deze ligt een flink eind van het centrum vandaan maar met Metrolijn 3 ben je er zo, en oude vrouw geholpen bij het de trap op sjouwen van zware bagage...krijg toch wel respect voor deze oudjes die zich op een dergelijke hoge leeftijd het lazerus sjouwen om nog een paar roebels te verdienen op de markt. Opvallend is hoe weinig andere mensen ook maar een hand uitsteken, ik vind dat zo onrussisch.... maar ja het is Moskou he! Moskou en Rusland zijn twee verschillende werelden, wie alleen in Moskou is geweest weet nog niets van Rusland. De oude dame en ik lopen allebei naar de markt en we praten Duits dit keer, ik verbaas me over de opzet van de markt met vele mooie bouwwerkjes en torentjes... wat een bijzondere plek is dit! Eerst had ik het gevoel van dat de markt veel kleiner was dan ik had verwacht maar naarmate je verder komt zie je weer nieuwe straten met kraampjes en kun je ook nog een verdieping omhoog... en nog een! Er is ook echt van alles te krijgen, van Matroeshka tot Kalasnikov! Inderdaad... op een gegeven moment zag ik in een kraampje twee AK47's staan, ik had eerst een muts gekocht en vroeg toen naar een van wapens. 17000 roebel was zijn antwoord en gaf mij het ding in handen, ik geloofde nog steeds niet dat het een echte was maar na wat dingen proberen was er geen twijfel mogelijk, alles werkte precies zoals het wapen dat ik een paar dagen terug ook in handen had. Spannen, trekker overhalen en klik de slagpen werkte prima, dit is een echte AK47... een van de meest verkochte machinegeweren welke je hier op de markt net zo makkelijk aanschaft als een pakje boter.... nou ja... wel iets duurder.
Verder maar eens uit eten geweest en de avond doorgebracht bij het Hardrock cafe, daar hing een goede sfeer dus bleef daar een poosje hangen tot in de kleine uurtjes. Ik denk een mooie afsluiting van de vakantie, morgen weer druk maken over de vlucht naar huis.

2 oct:

En zo komt ook aan deze reis een einde, vandaag spullen pakken en dan richting Metro. Ik moest twee keer overstappen om bij een van de 7 treinstations van Moskou te komen vanwaar de shuttlebus gaat naar het vliegveld, het lijkt allemaal ingewikkeld maar dat valt best mee want dat overstappen gaat allemaal ondergronds. Totale kosten van het vervoer naar het vliegveld bedragen ca 2,50 en dat is zeker goed betaalbaar, met de taxi ben je zeker het twintigvoudige kwijt.
Ik was ruim op tijd op het vliegveld dus kon nog even een lunch nemen, dan volgt het in de rij staan en inchecken plus het nodige douane gezeur en security.
De SAS krijgt wat mij betreft als luchtvaart maatschappij een dikke min, voor het eerst sinds jaren zijn drankjes en eten niet bij de prijs inbegrepen en moet je deze voor veel geld kopen. Of liever gezegd.. LOT, KLM en Ukraine airways krijgen een plus voor het gratis verstrekken van eten en drankjes.
Eenmaal boven nederland herken ik het Ijsselmeer en de dijk Enkhuizen Leliestad, even later vertel ik de noorse medepassagiers dat we langs Amsterdam vliegen en even later staan we op Schiphol. Ik was zeer snel buiten omdat ik niet op een koffer hoefde te wachten en informeerde naar de kosten van de Taxi maar schrok daar behoorlijk van...70 euro! Dan maar met de Zuid tangent voor 4 euro en een kort ritje met de Taxi van station naar huis. En zo kan ik weer terugkijken op een bijzondere reis waarbij ik ook even bijzondere mensen heb ontmoet, ik mistte het motorrijden wel een beetje maar anders kan het echt niet in twee en een halve week.

Alle foto's

--------------------------------------------